Je kunt het leven niet liefhebben als je jezelf niet liefhebt, want jij en het leven zijn één. Je bént het leven. Je leeft het niet, je bént het.

Je kunt de wereld niet liefhebben als je jezelf niet liefhebt, want de wereld is een spiegel van wie je bent. De liefde die je voelt voor de wereld weerspiegelt de liefde die je hebt voor jezelf. Dat is een goede graadmeter om te zien hoeveel liefde er werkelijk in je leeft.

Je kunt ook een ander niet liefhebben als je jezelf niet liefhebt, want de ander is net als jij een uitdrukking van het leven zelf.

Het regent druppeltjes hoop.

Na lange tijd terug in mijn hart.

Ze kwamen als van nergens, uit iets, waar ik het bestaan niet van kende.

Druppeltjes hoop verschenen uit het niets, uit de onzichtbare wolken van iets.

Onaangekondigd drupten ze naar binnen.

Onverwachts verfristen ze me.

Het werkelijke, bewuste Zijn ontstaat pas uit de staat van niet-zijn, zonder enige vorm van individualiteit of ego.

Spiritualiteit is niets anders dan dit te doorzien.

De behoeften van het lichaam blijven bestaan zolang het lichaam leeft, maar we hoeven ons er niet mee te vereenzelvigen.

Worden hoort bij de tijd.

Zijn is altijd.

Worden twijfelt nog.

Zijn weet zonder te denken.

Worden ís al, maar beseft het nog niet.

Zijn hoeft niet meer te worden.

We zijn bang voor innerlijke leegte.

Het geeft ons het gevoel van afgescheidenheid, van eenzaamheid.

We zijn samen alleen, en daarom proberen we dat gevoel op te vullen met al onze technische snufjes. Met allerlei apparaten trachten we ons met anderen te verbinden, en toch blijven we ons alleen voelen.

Door de drukte van ons dagelijkse leven lijden we aan een chronisch gebrek aan stilte. De hele dag door worden we overspoeld door lawaai en activiteit, en missen we de rust die we zo hard nodig hebben. Alle geluiden om ons heen, en alle gedachten in ons hoofd, kun je zien als een soort voedsel.

Zitten in de stilte is een manier om geest en gedachten, die door de levenskracht samen worden gehouden, van elkaar los te maken.

De geest wil terug naar de goddelijke oorsprong, maar de gedachten trekken je telkens weer terug. Onze zintuigen houden ons voortdurend weg van de ziel.

Wanneer we in stilte gaan zitten, komt ook het lichaam even tot rust. Dan merken we sneller hoe onze denkgeest naar voren of naar achteren holt. We missen zo telkens het magische moment van het nu.