Woorden die naar stilte leiden.
De woorden die uit de stilte kwamen, met de bomen als mijn stille getuigen, mag je laten gaan. Zolang ze je maar helpen om weg te glijden uit de wereld van gedachten om dichter bij het voelen te komen.
Dan worden ze de kleuren die je nodig had om het kunstwerk van het leven te zien.
Dan worden ze de tonen die je even wegdroegen van je zorgen en je lieten meedeinen op de golven van troost.
Dan worden ze jouw stilte, waarin het universum zich zachtjes toont.
Dan worden ze het voertuig dat je uit de harde wereld naar schoonheid en liefde brengt.
We leven in deze wereld, maar we horen er niet helemaal bij.
De enige uitweg is stilte. En elkaar.
De melodie in mijn woorden wijst je als een geur de weg die je kwijt was.
Dan worden mijn woorden ook de jouwe, omdat ze je terug bij jezelf brachten, waar je jezelf en alles rondom je opnieuw vond.
Zoals een kind dat verloren rondzwerft en dan plots door zijn moeder wordt opgeraapt en getroost, zo voel je je eindelijk beschermd en veilig.
Ik heb nooit geschreven om bekend te worden of om succes te hebben. Zoals een merel gewoon zingt in de boom, zo schreef ik wat ik voelde. De liefde die mij in de stilte werd toegefluisterd, is zo mooi dat ik ze van de daken zou willen roepen. Laat ze niet verduisteren door alles wat ons omringt en geen liefde is.
Laat je hoofd niet hangen, want je vindt haar in alle eenvoud, in de kleinste dingen.
Mijn woorden richten zich tot onze innerlijke zintuigen, niet tot de uiterlijke.
Het is de taal van het hart, niet van het hoofd.
Het is mogelijk om los te komen van de angst en de onrust die ons leven overheersen, door elke dag even binnen te stappen in het huis van de liefde dat in ons hart ligt.
Meditatie 7 december 2025
