Toch en toch niet

De natuur weerspiegelt vaak de innerlijke toestand van de mens. Wie goed kijkt, ziet er iets van onze eigen geest in terug. Aan de ene kant leeft in de mens een diep verlangen naar verbinding, naar nabijheid en liefde. We zoeken elkaar op, bouwen relaties, vormen gezinnen, gemeenschappen, vriendschappen. Er zit iets in ons dat wil samenkomen.

Maar tegelijk leeft er ook iets anders. Iets dat wil bezitten, hebben en winnen. De mens kan samenwerken, maar even goed vechten voor wat hij denkt nodig te hebben. Die twee bewegingen lopen voortdurend door elkaar. Aantrekken en afstoten. Verbinden en zich afgrenzen.

In de natuur zien we precies datzelfde spel. Het ene leven wordt gevoed door het andere. Energie die door een soort is opgebouwd, wordt weer opgenomen door een andere soort. Het kan hard lijken, soms zelfs gewelddadig. Overleven vraagt nemen en loslaten. De kringloop van leven is niet alleen zacht, hij is ook hard.

En toch stopt het verhaal daar niet.

Want in diezelfde natuur zien we ook een diepe vorm van samenwerking. Schimmels en bomen bijvoorbeeld. Onder de grond vormen ze een netwerk waarin voedingsstoffen en signalen worden uitgewisseld. Zonder elkaar zouden ze vaak niet kunnen overleven. Wat op het eerste gezicht aparte levens lijken, blijken in werkelijkheid met elkaar verweven.

Ook tussen mens en dier zien we zoiets ontstaan. De band tussen een mens en zijn huisdier gaat vaak verder dan nut of gewoonte. Er groeit iets dat op genegenheid lijkt, soms zelfs op een stille vorm van liefde. Twee verschillende werelden die elkaar toch vinden.

Zo blijft de natuur ons iets tonen. Dat er strijd is, ja, maar dat er nood is aan samenwerking, aan verbinding, aan eenheid.

Zelfs wanneer het nieuws ons hart bezwaart wanneer geweld en verdeeldheid het beeld lijken te bepalen, blijft er onder dat alles nog iets anders aanwezig. Overal, vaak in kleine en stille vormen, vinden mensen elkaar nog. In zorg, in vriendschap, in eenvoudige gebaren.

Toch en toch niet.

Alsof het leven ons wil laten zien dat beide werkelijkheden naast elkaar bestaan. En dat wij, elke dag opnieuw, een mogen kiezen aan welke kant we ruimte geven.