Gedeeld egoïsme

Mijn moeder haalde vaak een uitspraak van Francis Picabia aan:

“Het principe van liefde is een gedeeld egoïsme.”

Vanuit het ego bekeken klopt dat wel. Ons ego is niet in staat om een werkelijk belangeloze liefde te kennen.

Mijn moeder geloofde niet in God. Zij leerde mij dat we moleculen zijn die ooit verdwijnen in het niets.

Mijn vader kwam uit een christelijk gezin. Van de vier kinderen was er één pastoor geworden en één non. En ik heb mijn grootmoeder op haar sterfbed naar Jezus horen bidden.

Zelf had ik van kleins af aan een intieme en intense relatie met God. Ik deelde dat met niemand, omdat ik dat innige gevoel nauwelijks voor mezelf kon verklaren.

Toen ik negen jaar was, herkende ik die liefde voor God ook in de uitstraling van meester Huybrechts. Hij sprak er vaak over in de klas.

Later verkochten mijn ouders het ouderlijk huis en zetten ze mij op straat. Mijn ego beloofde mij dat ik zelfstandig, zonder God, mijn eigen persoonlijkheid zou vinden.

Ik startte een eigen zaak. Ik kreeg een relatie. Mijn vrije tijd vulde ik met sport, vrienden en spel.

Twintig jaar later, na een lange reeks tegenslagen en veel verlies, wachtte God mij onderweg op. Het werd de mooiste ontmoeting die ik ooit had.

Ik wist meteen dat ik nooit meer zonder Hem verder wilde.

Ik verdween in Hem zoals een kleurstof in water oplost en een nieuwe kleur ontstaat. Een ervaring die ik nauwelijks kan beschrijven. Daar bestaan gewoon geen woorden voor.

Toen wist ik dat liefde geen gedeeld egoïsme is.

Liefde is een eeuwige, onverbreekbare versmelting van geest. De geest die wij leven noemen en die in elk klein deeltje van de natuur aanwezig is.

Dank je, meester Huybrechts.

Dank je, Herman Vanderstichelen.

Dank je, grootmoeder.

Jullie hebben mij getoond dat God lief hebben mogelijk is.