Onverschilligheid is een stilte die verdeelt

Onverschilligheid is geen neutrale leegte. Ze is een actieve vorm van niets doen. In haar zachtste gedaante is ze een adempauze, even afstand nemen om niet kopje-onder te gaan in emoties. In haar meest giftige vorm wordt ze de voedingsbodem van alle wandaden. Het tegenovergestelde van liefde is niet haat, maar onverschilligheid.

Psychologisch gezien is onverschilligheid vaak een verdedigingsmechanisme. Als de wereld te veel vraagt en te veel pijn laat zien, trekken we ons terug. We bouwen een schijn van emotionele onaantastbaarheid op. Het is alsof we een mentale handschoen aantrekken, om niet verbrand te worden door wat we toch moeten aanraken.

Ethisch wringt het daar waar menselijkheid nodig is. Het is de voorbijganger die langs een gewonde loopt. De burger die wegkijkt bij onrecht. De geest die zich afsluit voor lijden omdat het zogezegd niet van hem is. Op dat punt verschuift onverschilligheid van zelfbescherming naar moreel falen.

Uiteindelijk berust onverschilligheid op de illusie dat we los van elkaar kunnen bestaan. De werkelijkheid, ecologisch, sociaal en spiritueel, toont ons elke dag het tegendeel. Alles is verbonden. In dat besef ligt ook de genezing van onze afgescheidenheid.