Het werkelijke, bewuste Zijn ontstaat pas uit de staat van niet-zijn, zonder enige vorm van individualiteit of ego.

Spiritualiteit is niets anders dan dit te doorzien.

De behoeften van het lichaam blijven bestaan zolang het lichaam leeft, maar we hoeven ons er niet mee te vereenzelvigen.

Worden hoort bij de tijd.

Zijn is altijd.

Worden twijfelt nog.

Zijn weet zonder te denken.

Worden ís al, maar beseft het nog niet.

Zijn hoeft niet meer te worden.

We zijn bang voor innerlijke leegte.

Het geeft ons het gevoel van afgescheidenheid, van eenzaamheid.

We zijn samen alleen, en daarom proberen we dat gevoel op te vullen met al onze technische snufjes. Met allerlei apparaten trachten we ons met anderen te verbinden, en toch blijven we ons alleen voelen.

Door de drukte van ons dagelijkse leven lijden we aan een chronisch gebrek aan stilte. De hele dag door worden we overspoeld door lawaai en activiteit, en missen we de rust die we zo hard nodig hebben. Alle geluiden om ons heen, en alle gedachten in ons hoofd, kun je zien als een soort voedsel.

Zitten in de stilte is een manier om geest en gedachten, die door de levenskracht samen worden gehouden, van elkaar los te maken.

De geest wil terug naar de goddelijke oorsprong, maar de gedachten trekken je telkens weer terug. Onze zintuigen houden ons voortdurend weg van de ziel.

Wanneer we in stilte gaan zitten, komt ook het lichaam even tot rust. Dan merken we sneller hoe onze denkgeest naar voren of naar achteren holt. We missen zo telkens het magische moment van het nu.

De wet van rechtvaardigheid is een kosmische wet die overal in het universum aanwezig is, zelfs in de meest afgelegen sferen.

Wie vertrouwt op die zelfwerkende rechtvaardigheid, die vaak in gelijke munt betaald , hoeft zich niet te laten meeslepen door boosheid over het onrecht van mensen. De zwakke krachten van de mens zijn niet nodig om het recht zelf te handhaven. De kosmos zorgt voor een rechtvaardige vergelding, gedragen en geleid door liefde.

In de nabijheid van de oude boom voel ik me altijd goed.

Op warme zomerdagen ga ik met mijn rug tegen zijn stam zitten en kijk ik naar de kruin die me schaduw geeft.

De wind ritselt door zijn bladeren. Het is alsof ze dansen en zingen om mijn hart te verblijden.

Na enkele ontmoetingen vertelde de boom mij zijn geheimen, die hij zolang in stilte had bewaard.

Onder zijn kruin hadden vele mensen gerust. Hij had hun gesprekken opgevangen en in zich opgenomen.

Het knarsen van de banden op het grindpad bracht me in één klap terug naar mijn kindertijd.

Het voelde alsof de auto mijn jeugd binnen reed.

Emoties beleef je altijd in het nu, ook al liggen hun wortels in het verleden.

Ik was opnieuw zeven jaar. Ik zat onder de pergola, begroeid met wijnranken, te spelen in de schaduw. Ik rook het hout van de chalet dat ademde in de ochtendzon. Vanuit de keuken kwamen geluiden naar buiten die zich vermengden met het getsjilp van de vogeltjes in de fruitbomen.

Als een vergeten appel verschrompeld mijn lichaam zich in de plooien van ouderdom.

De zaden van onsterfelijkheid wachten geduldig op mijn dood om tot leven te komen.

Materie is slechts traag trillende energie die voor onze zintuigen zichtbaar is geworden.

Het is mijn geest die leeft en zich bevrijdt uit de illusie van afzondering.