De wind

De wind, legde de wijnbouwster ons uit in Italië, brengt de kruidige geuren van de omliggende planten op de druiven. Zo krijgt de wijn haar bijzondere smaak, alsof het landschap zelf in elke druif achterblijft.

Ik dacht eraan hoe de wind ook in mijn leven woorden meebrengt, woorden die ze uit de stilte lijkt te plukken. Maar ze draagt meer dan woorden alleen. Ze raakt mijn huid met de geur van aarde, zon en liefde, en dringt door tot in mijn hart, dat al zolang verlangt naar verbinding.

Misschien leeft dat verlangen in alles wat bestaat.
De liefde zelf verlangt naar wederliefde.
Wat gescheiden lijkt, zoekt opnieuw naar verbinding.
En alleen daar, in die diepe verbondenheid, vinden vrede en blijdschap hun thuis.

De wind bestuift de bloesems zodat nieuw leven kan ontstaan, maar ze rukt ook verdorde bladeren los. Ze neemt mee wat geen leven meer draagt. Wat oud is moet soms verdwijnen zodat het nieuwe ruimte krijgt.

Ze komt van ergens buiten ons en toch lijkt ze ook uit een onzichtbare diepte in onszelf op te stijgen. Soms is ze wild en hoorbaar, soms zo zacht dat je haar nauwelijks merkt. En soms lijkt ze verdwenen, terwijl ze in stilte al onderweg is naar een nieuw begin.

Ik hoop dat ik, zoals de druiven, iets van die liefde mag opnemen. Dat haar geur en smaak in mij mogen rijpen doorheen de seizoenen van mijn leven. En dat iedereen die ik ontmoet daar iets van mag proeven, al is het maar een kleine herinnering aan wat ons ten diepste met elkaar verbindt.