Af en toe ga ik, om bij mezelf te komen, wandelen op een begraafplaats.

Op een dag stond ik naast een man die aan zijn eigen graftombe stond.

Zijn naam en geboortedatum waren reeds in de steen gegrift. Alleen de datum van zijn overlijden miste hij nog.

Hij treurde voor zijn overleden vrouw.

Het liefst was hij met haar meegegaan.

Het leven was al zijn glans en vrolijkheid verloren en hij kon haar dood maar niet aanvaarden.

Hij had spijt van wat hij haar niet gezegd had toen ze nog leefde, van

al die dingen die hij nog zo graag met haar samen gedaan had en waarover ze zo dikwijls hadden gepraat.

In de nabijheid van die oude boom voel ik me altijd goed.

In de warme zomer ga ik met mijn rug tegen zijn stam zitten en kijk ik naar de kruin die me schaduw geeft.

De wind ritselt door zijn bladeren en het is alsof ze dansen en zingen om mij te beroeren.

Reeds na enkele keren vertelde de boom mij zijn geheimen die hij bewaard had in de stilte.

Onder zijn kruin hadden vele mensen gezeten en had hij hun gesprekken opgevangen en bewaard.

Landbouwers die er middagpauze hielden en over oogst en regen praatten maar ook verliefden zochten hem op en deelden hun dromen met elkaar. Ze hadden hun namen in zijn schors gekerfd.

Ook had hij moedelozen ontmoet die zijn takken wilde gebruiken om er mee op te houden maar zijn laagste takken waren te hoog en ze weenden het onder hem uit.

Er is altijd al bewustzijn geweest.

Ook al was er niets.

Vanuit het bewustzijn is de ontplooiing ervan ontstaan. Het leven ontrolt zich in haar werkelijkheid.

Het tijdstip waarop het iets uit het niets ontstond is niet te bepalen omdat er geen tijd bestond. De plaats waarop dat gebeurde is onbekend omdat er geen ruimte bestond. Het enige dat bestond was de kern, het zaad, de oorsprong, de bron waaruit alles zou ontstaan.

Hartstocht, emoties en gevoelens worden door de mens blindelings nagejaagd om zo veel mogelijk aangename gewaarwordingen te bekomen. De noden van ons lichaam eisen ons hele wezen op. Tot in het absurde tracht de mens zichzelf te verwennen met aangename prikkels.

Als verslaafden werken we ons te pletter om zo veel mogelijk te verwerven. Een wedloop om de sterkste en de grootste te worden om macht en aanzien te verwerven.

Gisteren heb jij een planeet bedacht die onmiddellijk in het universum een plaatsje kreeg. Een plaats waar we samen bloemen kunnen zaaien in kleuren die nog niet bestaan.

De bodem is doorzichtig als glas en de boomwortels glinsteren als diamanten.

Spelend springen we in de rivier en we versmelten met het water en elkaar om daarna als damp met de wolken door de lucht te reizen naar onbestemdheid. Lachend schep je vliegende konijnen en gouden kevers die gedichten schrijven in het zand.

Het was alsof alle bomen en struiken applaudisseerden toen ik naar de regen luisterde en me af vroeg wie ze eerden?

Wat is het waard om te eren?

Is niet elke schakel, hoe minuscuul ook, belangrijk?

Is het succes niet te verdelen onder alle onderdelen? Zijn de figuranten niet even belangrijk als de acteurs?

Ondersteunen ze niet de acteurs op de set zodat dezen kunnen schitteren?

Is gezelligheid niet een verzameling van verschillende elementen die in relatie met elkaar de sfeer bepalen?

Mooie verlichting, leuke muziek, vriendelijke mensen, lekkere versnaperingen en drank, goede temperatuur, mooie omgeving, comfortabele zeteltjes ...

De waslijst van taken en verantwoordelijkheden lost zich zelden op. Elke dag komen er steeds weer nieuwe dingen bij zodat je lijstje nooit leeg geraakt.

Dat is voor iedereen zo.

Zelfs de gepensioneerden hebben het druk.

Ouder worden betekent hoe langer hoe meer leren leven met vergankelijkheid.

En zolang we vergankelijkheid als de weg naar het einde beoordelen zal het ons afschrikken.

Heb je al gemerkt hoe de prachtige roos zich verslenst in een rozenbottel die het zaad in haar buik draagt van nieuwe rozen?

Hoe lang is het geleden dat je op je rug in het gras lag en naar de figuren in de wolken keek?

Ze veranderen constant van vorm.

Ruil duisternis voor licht.

Onwetendheid voor begrip.

Begrijpen voor aanvaarden.

Verzet voor overgave.

Dan verjaag je alle angst.

Want angst ontstaat in de duisternis, in de onwetendheid, in de onzekerheid, in het grijpen zonder aanvaarding.

Fluistert stilte in mijn hoofd.

Het is alsof ze mijn gedachten weg wil blazen.

Al wat ik weet.

Al wat ik vrees.

Al wat ik hoop.

Ze neemt het met haar mee als de geur van bloemen op een zomeravond.

Dit is de plaats waar je vol vreugde je adem uitblies op de blaasbloem.

Tientallen blaasbloemen die jij zaaide wachten op jou om weggeblazen te worden.

Maar je bent weg.

Weggeblazen als een blaasbloem.

Ik sta stil en denk aan jou.

Als we teveel bezittingen hebben bezitten wij de voorwerpen niet meer maar bezitten de voorwerpen ons.

Om niet in de val van hebben terecht te komen moeten we ons bevrijden door weg te geven.

Opruimen wat we dubbel hebben. Weggeven wat we al lang niet meer gebruiken.

Door gebrek aan zelfvertrouwen en aan innerlijke rust omringen we ons met dingen die van ons zijn. Bezittingen noemen we dat.

Het is alsof we ons zonder al die voorwerpen hulpeloos naakt voelen.

We kleden ons met bezittingen en krijgen zo het gevoel dat we iemand zijn.

Fluistert stilte in mijn hoofd.

Het is alsof ze mijn gedachten weg wil blazen.

Al wat ik weet.

Al wat ik vrees.

Al wat ik hoop.

Als we iets kunnen aanleren dan kunnen de ook iets afleren.

Want iets afleren kunnen we aanleren.

Om iets af te leren hebben we sterke argumenten nodig of pijn.

Zolang iets aangenaam is en onschadelijk missen we de reden om iets af te leren.

Door iets aan te leren vergroten we onze kennis of onze vaardigheden terwijl afleren het wegnemen is van een gewoonte of een gedrag dat we ons toegeëigend hebben.

Iets afleren kost veel meer moeite dan iets aanleren want je moet actief jezelf dwingen om je gedrag te veranderen.

Het leven is een strijd zei ze.

Het is waar dacht ik.

Maar wie is de strijder?

Strijdt het leven tegen mij of strijd ik tegen het leven?

Is het leven niet gewoon wat het is?

En heb ik daar moeite mee?

Is het niet een strijd die ik voer met mijn verwachtingen en mijn dromen?

Ik hoef helemaal niet te strijden met het leven. Het leven eist geen onmogelijkheden van mij.

Ik ben de eisende partij.

Er is een groot verschil tussen een leven dat gevuld is met kunst en met levenskunst.

Kunst is een emotionele taal.

Door beelden, beweging of geluid spreekt de kunstenaar ons aan en brengt hij ons een emotionele boodschap die ons begrip te boven gaat. Ons analytisch brein wordt uitgeschakeld en ons hart wordt aangesproken.

Ook in poëzie zal de dichter beelden scheppen die tussen de woorden tevoorschijn komen zoals de zanger boventonen creëert met zijn zangtechniek. Kunst kan ons in die mate beroeren dat we er rustig van worden.

De kunstenaar doorleeft de gevoelens en de frustraties en uit ze door zijn kunstwerk en de kunstminnaar proeft er een beetje van en geniet.

Kunst kan een pleister zijn op de wonden van je leven en stilzwijgend troosten.

We hebben geen controle over wat ons van buitenaf allemaal overkomt, maar we kunnen wel bepalen hoe we binnenin de ervaringen willen waarnemen.

Dank zij analyse en overdenking kunnen we ons reptielenbrein beheersen.

Onze spontane reacties en reflexen laten we gewoon toe en we erkennen dat ze voortkomen uit ons overlevingsmechanisme. We laten echter niet toe dat ze onze geest verder beheersen en ons hele wezen meeslepen in onbeheersbare reacties of gevoelens.

Met onze geest van intelligentie en relativering dwingen we die impulsen op de achtergrond en verzachten we onze geest met redelijkheid en verstandelijke overwegingen.

Jullie zullen nooit het Paradijs bereiken tot wanneer jullie gelovigen worden, en jullie zullen nooit gelovigen worden tot wanneer jullie van elkaar houden. Zal ik jullie leiden naar iets dat ervoor zal zorgen dat jullie van elkaar houden? Verspreid groeten van vrede onder elkaar.”

Deze uitspraak is recht en direct.

Mohammed wist dat de meeste gelovigen gelovig waren omdat ze naar het paradijs verlangden. De verwachting om beloond te worden met een plaatsje in het paradijs zorgde ervoor dat ze de regels die de religie hen gaf zo goed mogelijk trachten op te volgen.

Ze zijn weg.

Mijn vader en mijn moeder.

Ze zijn weg.

Anders dan vroeger toen ze weg gingen, dan konden ze terug komen.

Dat deden ze toen ook niet.

Ze bleven weg.