We willen ons gevoel van eenzaamheid weg nemen door anderen op te zoeken. Dit samen zijn vertroost ons eenzaam hart, maar de diepe eenzaamheid die blijft.

Daarom moeten we de innerlijke reis aanvatten.

De reis naar onszelf. Het woord ons-zelf verraadt reeds een beetje wat er gebeurt als we uiteindelijk bij onszelf zijn aangekomen.

Hoe dichter we de kern van ons wezen bereiken dank zij meditatie, eenzame wandelingen, yoga en overdenkingen, hoe groter de verbinding wordt met al het andere en al de anderen die een deel uitmaken van wie we zijn.

Wetenschappers ontdekten dat knuffelen het gehalte aan het hormoon cortisol dat bij stress vrijkomt, vermindert.

Er komt oxytocine vrij.

Het lijkt een belangrijke rol te spelen bij het verbinden van sociale contacten met gevoelens van plezier. Het speelt een centrale rol bij moederbinding, vriendschappen en romantische interacties.

Dit versterkt onze immuniteit voor ziekten en verlaagt onze bloeddruk.

We worden er letterlijk rustiger van.

Het liefdevol omarmen van elkaar is een mooie uiting van vertrouwen en verbondenheid. Je stelt je kwetsbaar open naar elkaar.

Verbinding is hetgeen liefde steeds bewerkt. Het is het tegendeel van twist en scheiding.

Toen ik voor het eerst op een miezerige dag met een vliegtuig door de wolken vloog en de witte zee van wolken onder mij zag schitteren in de zon begreep ik de uitspraak: achter de wolken schijnt de zon.

Het is een moedgevende uitspraak die ons erop wijst dat achter de problemen waarmee we kampen de bevrijding en de vreugde schijnt.

De dag dat we alles weten hoeven we geen vragen meer te stellen omdat we alles weten.

De dag dat we alles weten dan zijn er geen contradicties meer omdat die er zijn omdat wij niet alles weten.

De dag dat we alles weten denken we niet meer omdat denken zoeken is naar de waarheid.

De dag dat we alles weten zijn alle onzekerheden en angsten weg.

Hoe lekker is het om je te laten opwarmen door de gloed van de kachel.

Sommige mensen kunnen hartverwarmend zijn. Ze stralen een warme gloed uit waaraan je jezelf kan opwarmen. Soms lijkt het of de wereld kil en koud en onverschillig is geworden rondom ons. De vele conflicten, ruzies en oorlogen vullen de nieuwsberichten en mochten we er niets tegenover zetten dan bepalen ze de atmosfeer van je dag.

Ik ontmoet alsmaar meer mensen die me zeggen dat ze niet meer naar de nieuwsberichten luisteren omdat ze die negativiteit niet langer verdragen.

Door je te omringen met lieve en attente mensen blijf je in de gloed van de liefde. Ook je huisdieren kunnen je vaak die gloed van liefde geven die voldoende is om je goed te voelen.

De dag dat we alles weten hoeven we geen vragen meer te stellen omdat we alles weten.

De dag dat we alles weten dan zijn er geen contradicties meer omdat die er zijn omdat wij niet alles weten.

De dag dat we alles weten denken we niet meer omdat denken zoeken is naar de waarheid.

De dag dat we alles weten zijn alle onzekerheden en angsten weg.

Waar hechten we belang aan?

Het hechten aan belangen houdt ons vast en gevangen.

De grootste rijkdom die we ooit kunnen bezitten is het ons niet hechten aan belangen.

De rijkdom van het te kunnen loslaten.

Rijk zijn aan belangen betekent een stressvol leven vol belang-rijk- heden.

Al die belangen moeten onderhouden en beschermd worden. Ze kunnen vergaan of veranderen en dan verliezen we ze.

Wij onderschatten onze innerlijke verbinding met elkaar en met het leven. We spreken over telepathie of over intuïtie maar het is veel meer dan dat. Het leven is een groot geheel.
Ieder wezen is verbonden met dat geheel. Ook wij.
Een geheel zou geen geheel zijn mochten er onderdelen uit ontbreken. Haal maar 1 radertje uit een prachtige Zwitserse horloge en ze tikt niet meer. Zo ook is de energie, die wij “het leven“ noemen een netwerk dat iedereen met alles verbindt en alles met iedereen. We kunnen het vergelijken met internet. Als de computers aanstaan dan kunnen we ons met internet verbinden, maar zetten we ons toestel uit dan verbreken we de verbinding die er is. En dat is nu juist wat de mens doet. Ons verstand verbreekt de verbinding die er is. Ons verstand is de “uit -knop”. En w

Het subatomaire deeltje is kleiner dan een atoom. Wetenschappers zijn erdoor gefascineerd.

Elke subatomaire interactie bestaat uit de vernietiging van de oorspronkelijke deeltjes en het ontstaan van nieuwe subatomaire deeltjes.

Deze wereld van de allerkleinste gekende deeltjes is een voortdurende dans van vernietiging en schepping, van massa die verandert in energie en energie die verandert in massa.

Vormen laaien op en doven uit. Een nooit eindigende voortdurende nieuwe werkelijkheid creërend.

Als ik over de liefde praat met mensen vragen velen mij hoe het mogelijk is dat de liefde zoveel kwaad en slechtheid toelaat zonder in te grijpen.

Liefde is de geest van het leven. Ze houdt en onderhoudt het leven.

Zoals de sfeer van een schip bepaald wordt door de geest van de kapitein zo bepaalt de geest van het leven de kenmerken van dat leven.

Alle eigenschappen van het leven zijn geworteld in de liefde.

Het is de bodem waaruit alles ontstaat en leeft.

Mijn ziel zocht een huis om in te wonen en huurde mijn lichaam voor een onbepaalde tijd.

Ze is op reis, dwalend als een landloper, zoekend als een pelgrim.

Na zeer korte tijd kwam er een nieuwe bewoner in het huis wonen. Een kraker die zichzelf tot de eigenaar van het huis uitriep en de ziel in de kelder van het huis opsloot, zo dacht hij.

De bewoner van het huis was zo sterk gehecht aan het huis dat hij het als een slakkenhuisje overal mee naar toe nam en het als een onafscheidelijk deel van zichzelf beschouwde.

Zijn gevoelens werden voornamelijk bepaald door de behoeften van het huis zodat hij de stem van de ziel die met hem in het huis woonde niet meer hoorde.

Sterker nog.

Hij was zichzelf volledig verloren in zichzelf. Een dramatische dualiteit. Een innerlijke vervreemding en vijandschap.

Het was de specht die bleef hameren op de deur tot ze eindelijk open ging.

Ik dacht lang dat het de deur van mijn hart was die vast zat, maar mijn hart heeft geen deur. Het was de muur van mijn gedachten, de bunker van mijn brein waarop de specht steeds pikte.

Mijn vastgeroeste overtuigingen blokkeerden de doorgang naar mijn ziel. Af en toe zag ik haar licht door de spleten van de deur naar binnen komen. De wandelingen in de natuur bracht me in contact met de specht en ik leerde mezelf te vergeten en mijn gedachten te verlaten om in de stilte te versmelten.

De stilte brengt je naar jouw stilte.

Een plaats zonder grenzen.

Ken je dat gevoel dat je het liefst van al zou willen herbeginnen en je leven wilt veranderen?

Dat je jezelf hebt vastgereden in situaties die je nooit hebt gewild.

Dan moet je je de vraag stellen of je dit in het verleden ook al een keer hebt meegemaakt en wat je toen gedaan hebt om dit te veranderen.

Ben je weggegaan?

Heb je hulp gezocht?

Heb je gewacht en je eraan overgegeven?

In vele harten ontmoet ik liefde. Een liefde die niet kan begrijpen dat mensen elkaar bevechten omwille van hun godsdienst. Het is ook daarom dat deze mensen zich niet alleen afkeren van elke vorm van godsdienst maar ook van elke mogelijkheid dat er een God bestaat. Ze worden atheïst. Een keuze waarmede ze niet werden geboren maar die ze deden omdat niets rondom hen het bestaan van een liefdevolle God aantoont. Integendeel. Sommigen zeggen me, mocht er een God bestaan, dan is hij niet onfeilbaar en dan bestaat er ook een machtige duivel die de heerser van de aarde is.

Het “alles dat is” heeft (zich)haarzelf opgesplitst in talloze delen, zodat ze haarzelf door al die delen heen kan ervaren. Apartheid en eenheid bestaan tegelijkertijd: “ik ben een punt en een geheel “.

De apartheid uit zich in de verscheidenheid van vorm.
De eenheid is de bron waaruit elke vorm ontstaat.
Alles vertrekt uit de bron en alles gaat terug naar de bron. De uitademing is de geboorte van iets nieuws en de inademing neemt de ervaring in zich op.
Zonder ervaring als ze vertrekt en vol ervaring als ze terug komt.
Ook wij worden geboren met onwetendheid en kunnen kennis ervaren dank zij belevenissen.

Alles bestaat uit atomen.

Elke ruimte is er vol van, hoe leeg ze ook lijkt.

Ons lichaam is er vol van.

Wij zijn met alles verbonden door de onzichtbare atomen. Radiogolven glijden over de atomen tot onze ontvangers. Onzichtbare dragers van beelden en geluid.

We zijn de dragers van het licht.

Zoals het licht van de maan schijnt omdat de zon haar verlicht zo draagt ons lichaam de levensenergie die de ziel ons geeft. Zonder die energie is er geen leven mogelijk. Op dezelfde manier bezit ons verstand een glimpje van de wijsheid van de ziel.

Wat we weten is maar een minuscuul deeltje van de waarheid.

Zoek de zon die ons hart verlicht en ons doet schijnen. De allerhoogste ziel die heel het universum verlicht en in beweging brengt.

Omdat ons denken niet beter weet hebben we het enige levende moment van het heden gesplitst in vroeger, nu en later.

We spreken steeds over vroeger en straks en weten niet meer wat nu betekent.

We geloven amper in een hiernamaals wat zouden we ons bezig houden met het hier-nu-maals. Ons brein heeft een plaats en tijd nodig om te kunnen denken. Zonder ruimte lopen we verloren en zonder tijd heeft niets zin.

Filosofen zijn op zoek naar de reden waarom de mens steeds opnieuw dezelfde fundamentele fouten maakt die hem scheiden van de gelukzaligheid. Hoe is het mogelijk dat we ons gedrag niet kunnen wijzigen nu de geschiedenis ons aantoont waar het fout gaat

De aard van de mens blijkt schijnbaar het probleem te zijn.

We worden geboren met die aard en er ook nog eens door opgevoed.

De verdeeldheid tussen mens en de natuur en tussen de mens met de mens is het gevolg van onze fundamentele vergissing.

In vele situaties staan we voor de keuze om het te verdragen, of om het te veranderen of om te vertrekken.

We verdragen het probleem en laten alles zoals het is zonder verzet.

We proberen het probleem te veranderen in een oplossing door in te grijpen of door onze houding volledig te veranderen.