We hebben geen controle over wat ons van buitenaf allemaal overkomt, maar we kunnen wel bepalen hoe we binnenin de ervaringen willen waarnemen.

Dank zij analyse en overdenking kunnen we ons reptielenbrein beheersen.

Onze spontane reacties en reflexen laten we gewoon toe en we erkennen dat ze voortkomen uit ons overlevingsmechanisme. We laten echter niet toe dat ze onze geest verder beheersen en ons hele wezen meeslepen in onbeheersbare reacties of gevoelens.

Met onze geest van intelligentie en relativering dwingen we die impulsen op de achtergrond en verzachten we onze geest met redelijkheid en verstandelijke overwegingen.

Vroeger werd ik nooit onderbroken in wat ik deed.

De telefoon zat vast in de muur en zodra ik het huis uitging kreeg de beller een antwoordapparaat aan de lijn. Nadat de postbediende de post gebracht had kreeg ik geen post meer die dag. Sms berichtjes bestonden niet. Je werd heel de dag gerust gelaten.

Mensen lazen de krant in de trein of tuurden naar buiten.

Vandaag worden we constant onderbroken. De postbus brengt nog steeds post, de iPhone piept heel de dag door dat er mails zijn. Whatsapp, sms, Pinterest, Facebook, Twitter... noem maar op, we worden geen minuut gerust gelaten.

Het was de specht die bleef hameren op de deur tot ze eindelijk open ging.

Ik dacht lang dat het de deur van mijn hart was die vast zat, maar mijn hart heeft geen deur. Het was de muur van mijn gedachten, de bunker van mijn brein waarop de specht steeds pikte.

Mijn vastgeroeste overtuigingen blokkeerden de doorgang naar mijn ziel. Af en toe zag ik haar licht door de spleten van de deur naar binnen komen. De wandelingen in de natuur bracht me in contact met de specht en ik leerde mezelf te vergeten en mijn gedachten te verlaten om in de stilte te versmelten.

De stilte brengt je naar jouw stilte.

Een plaats zonder grenzen.

Een volmaakte leegte.

Een muziekstuk zonder noten.

Heb je soms dat gevoel dat jouw talenten zich, waar je nu bent, niet kunnen ontwikkelen.

Je merkt dat mensen met veel minder talent dan jij veel meer succes kennen en gewaardeerd worden voor wat ze doen. Ze worden herkend, erkend. Ze groeien in populariteit, krijgen interviews... wat is dat toch?

Je misgunt het ze niet maar je bent wel precies een tikkeltje jaloers.

Het is alsof jouw leven steeds jouw talent inpalmt en je amper de tijd en de ruimte krijgt om naar buiten te treden.

Het “alles dat is” heeft (zich)haarzelf opgesplitst in talloze delen, zodat ze haarzelf door al die delen heen kan ervaren. Apartheid en eenheid bestaan tegelijkertijd: “ik ben een punt en een geheel “.

De apartheid uit zich in de verscheidenheid van vorm.
De eenheid is de bron waaruit elke vorm ontstaat.
Alles vertrekt uit de bron en alles gaat terug naar de bron. De uitademing is de geboorte van iets nieuws en de inademing neemt de ervaring in zich op.
Zonder ervaring als ze vertrekt en vol ervaring als ze terug komt.
Ook wij worden geboren met onwetendheid en kunnen kennis ervaren dank zij belevenissen.

Een loodgieter vertelde me het verhaal van een verstopte waterleiding die veroorzaakt was door een klein kikkervisje dat zich had vast gezwommen en op die plaats langzaamaan kikker was geworden en zich nog onmogelijk uit zijn penibele situatie kon bevrijden.

Gelukkig was hij de oorzaak van de verstopping en werd hij door de loodgieter bevrijd.

Ook wij komen soms klem te zitten ten gevolge van onze persoonlijke ontwikkeling en groei.

We zijn niet meer dezelfde persoon als enkele jaren geleden. Ervaringen en onze gedachten hebben ons van mening doen veranderen waardoor we ons vaak niet meer goed in ons vel voelen in de situatie van vandaag.

We zitten zoals die kikker vast.

Zie het alsjeblief niet te klein. Het is niet omdat je het niet ziet dat het niet bestaat . Denk aan het moment dat je voor het eerst door een microscoop keek. Toen verscheen plots een wereld waarvan je dacht dat die niet bestond.

Laat je denken niet beperken door je zintuigen. Sluit de ogen van je lichaam en open de ogen van je ziel. Dan zie je zo veel meer. Laat al je geloof en je ongeloof nu eens los. Het zijn stoppen die je zicht verhinderen . Denk je echt dat het leven is zoals we denken dat het is?

We zien de werkelijkheid niet omdat we enkel onze ogen gebruiken om te zien en al onze andere sensoren verwaarlozen.
Van zodra je je vrij maakt van alle illusies en al je veronderstellingen en al je voorstellingen en tot stilstand komt in de eenvoudige aanwezigheid van een eenvoudig moment ,kan je de werkelijkheid zien en ervaren.
Jij bent de werkelijkheid.

Er is geen einde of begin.

Want elk einde is een nieuw begin.

Waarom houden we ons zo graag vast aan onze gewoonten? Alsof we bang zijn van verandering. Bang voor het einde en we geloven niet in een veilig nieuw begin. Het leven is constant in verandering. Ook al lijken de dagen op elkaar, ze zijn telkens verschillend.

Zolang we in begin en einde denken gaan we aan de waarde van elk moment voorbij. Onze gedachten pingpongen tussen vroeger en later, tussen het verleden en de toekomst maar staan nooit stil in het nu.

We moeten ons constant voor ogen houden dat al wat er in ons leven gebeurt tijdelijk is.

Zowel het goede als het minder goede gaat voorbij.

Al wat we hebben kan stuk gaan of verdwijnen en al wat nu stabiel lijkt kan wankelen en veranderen.

De schrik mag ons nu niet overvallen, integendeel, we moeten ons mentaal voorbereiden dat niets blijvend is.

Deze instelling leert ons om te genieten van het goede en te volharden in de moeilijkheden.

Ik moet zwarte woorden gebruiken om over witte woorden te kunnen praten.

Met woorden van misverstand kan je de helderheid van de waarheid niet omschrijven.

Wie weet wat liefde betekent ? Wie durft daar over praten?

De geur van liefde kwam mij tegemoet maar de bloemen zag ik niet.

Als een bries die mij streelde vol beloften en troost hield ze me tegen.

Er zijn geen woorden die haar volheid kunnen bevatten. Juwelen van zinnen versieren haar wijsheid nooit.

Leegte is nog veel te vol.

Je bent een nietsnut.

Je bent dom.

Je bent onhandig.

Je kan niet zingen.

Je bent te dik, te mager, te traag, te gulzig, te veeleisend, ......

Opvoeders hebben je telkens opnieuw met die woorden geprogrammeerd.

Je bent erdoor misvormd en je draagt de stempels je verdere leven voort. Je bent steeds op zoek naar iemand die jou waardeert en het tegenovergestelde zegt van je vernietigende programmering. De complexen zitten diep in jou geworteld en je kan je er niet van bevrijden.

Ik belde je zo maar op.

Ik stuurde je zo maar een brief.

Ik gaf je zo maar bloemen.

Ik ben je zo maar dankbaar.

Omdat je bent wie je bent.

Oprecht, betrouwbaar, echt.

Toen ik voor het eerst de beelden zag van een kind dat zweefde in de baarmoeder besefte ik hoe sterk ik ooit verbonden geweest ben met mijn moeder. Mijn lichaam werd in het hare gevormd.

Mijn leven op aarde begon als winnaar.

Ik was de snelste spermatozoïde en ik bevruchtte mijn eicel.

Mijn leven bewoog zich reeds in die spermatozoïde die zich gevormd had in het lichaam van mijn vader. De verbinding gebeurde toen die zwemmende zaadcel werd ontvangen door de rijpe eicel. De wonderlijke vereniging. De gescheiden lichamen van mijn ouders zochten elkaar op en verenigden zich met als resultaat dat ze zichzelf door mij vermeerderd hadden.

Ik werd een mengeling van hun eigenschappen en werd “ons kind” genoemd alvorens ik mijn naam kreeg.

Wij mensen worden van kleins af aan geleerd om ongelukkig te zijn.

Het geluk vinden we niet in wat we doen maar in het vinden in wie we zijn.

Onze opvoeding is erop gericht om van ons mensen te maken die passen in het huidige samenleving-systeem.

Onze kinderlijke naïviteit om lief te hebben wordt zo snel mogelijk omgebouwd in verdediging en persoonlijke bescherming om de harde harteloze wereld te kunnen trotseren waarin we geboren werden.

Het geluk.

Iedereen hoopt dit ooit te vinden.

We zoeken het meestal in al hetgeen we niet hebben, dat is de reden waarom we zo veel hebben, maar eigenlijk bezitten we niets dat ons echt gelukkig maakt.

Eens we hebben wat we droomden om te hebben, ontstaat er een gevoel van “is dit het nu waarvan we droomden”?

Wij kunnen ons bewust zijn dat we bewust zijn.

Dit bewustzijn-besef is jouw essentie. Vanuit een stille hoek in je geest bekijk je jezelf als een toeschouwer die je gadeslaat.

Je kan jouw beperkingen merken.

Je kan jouw angsten en onzekerheden omschrijven. Je kan jouw verlangens en begeerten ontrafelen.

Het is alsof je jezelf analyseert.

Alsof je iemand anders bent dan wie je bent.

Zolang hetgeen de spreker zegt begrepen kan worden door diegene die luistert is het zinnig om te spreken of om te luisteren.

Het is onmogelijk om filosofische gesprekken te voeren met een kind van drie jaar, maar vaak is het ook onmogelijk om dit met volwassenen te doen. De spreker moet zich aanpassen aan het niveau van begrip van de luisteraar en zal daarom niet voluit kunnen praten zoals hij de dingen voelt en begrijpt. De luisteraar zal uit de teksten of de woorden zijn persoonlijke interpretatie distilleren en dit is afhankelijk van het niveau van ontwikkeling dat hij bereikte.

Het gespreksonderwerp moet voor de luisteraar herkenbaar zijn zo niet zal hij zich snel afwenden en zijn interesse verliezen.

Ik was als die dronken man die onder een lantaarn zijn sleutels zocht, omdat daar licht was, maar die hij verderop in een donkere steeg verloor. Onder het licht van mijn gedachten zocht ik mijn leven lang op de verkeerde plaats.

Uiteindelijk kwam ik op het idee dat ik daar niet meer hoefde te zoeken en liet ik alles los wat ik geleerd had. Ik verkoos om liever niets te weten dan te blijven zoeken op plaatsen waar ik niets zou vinden.

Ik gaf me over aan de oppervlakkigheid en zocht mijn vreugde in succes en in plezier.

Jaren later bezorgde het leven mij een opeenvolging van omstandigheden die daar een eind aan maakte.

Het valt niet te begrijpen.

De ware kennis van het leven ervaar je, maar kan je niet begrijpen.

Wij mensen wij willen grijpen.

Met ons verstand (be-) grijpen.

Ons verstand werkt met vergelijkingen.

We benoemen alles zoals we het verdeelden.

Omdat alles tijdelijk is en steeds in verandering is, is er niets dat is wat wij denken dat het is, en is niets wat we denken wat het wordt.

Want als het geworden is, blijft het maar één ogenblik wat het is en transformeert het zich al in het volgende ogenblik in iets anders dan daarvoor.

Dat is de reden dat al wat we zien niet is wat het is en het Zijn iets heel anders is dan wat we zien.

Van zodra we dit waarnemen kunnen we stoppen met alles te benoemen en te rangschikken en zijn we in staat om achter de vormen de constante en stabiele energie waar te nemen die alles in beweging en verandering zet.