De kurk

Het is alsof ik op een kurk drijf. Onder mij gaapt een onmetelijke diepte waarin ik denk te zullen verdrinken zodra ik de kurk loslaat.
Die diepte, het grote niets, boezemt me angst in omdat ik zo graag iemand wil blijven. Daarom houd ik me vast aan de kurk van mijn individualiteit. Ik klamp me eraan vast uit vrees te verdwijnen.

Toch voel ik diep vanbinnen dat dit “niets “geen leegte is. Het is een warme, liefdevolle aanwezigheid die zich al heel mijn leven laat voelen. Alleen mijn angstige gedachten houden me ervan weg. Ze overtuigen me dat ik moet blijven drijven, terwijl alles in mij verlangt om me over te geven.

Wat is mijn weten, wat is al mijn kennis waard als ik haar niet durf los te laten in het niet-weten?

Ik zie rondom mij mensen langzaam dementeren. Soms lijkt het alsof hun gedachten hen één voor één verlaten en ze stilaan worden teruggebracht naar die liefdevolle oorsprong. Alsof dat “grote niets “hen met open armen ontvangt en teder omhelst.

Ik hoop dat ook ik ooit de moed zal vinden om de kurk los te laten. Niet omdat ik wil verdwijnen, maar omdat ik erop vertrouw dat er niets verloren gaat. Dat de Liefde mij zal losmaken van mezelf en mij zal opnemen in het Al. In de Liefde waaruit alles is voortgekomen en waarnaar alles terugkeert.