Kennis verjaagd wijsheid.

Waar zijn we wijsheid verloren terwijl we ijveriger kennis vergaarden?
Kan ik zonder kennis wijsheid vinden?
Als kind had ik amper kennis, maar ik ervaarde de nabijheid van God in mij. Ik sprak met Hem over mijn angsten en vertelde Hem dingen die ik aan niemand anders durfde toe te vertrouwen. God luisterde altijd naar mij, op elk moment dat ik Hem aanriep. Ik kon steeds in zijn armen schuilen. Hij troostte mij met zijn liefdevolle aanwezigheid. Hij nam mij nooit iets kwalijk, terwijl de jezuïeten mij een strenge God hadden voorgehouden.
De enige kennis die ik had, waren de verhalen uit het Nieuwe Testament. Ik vond ze prachtig. Ze waren doordrongen van echte liefde. Veel meer kennis dan dat had ik niet. Mijn vader was klassiek gelovig en mijn moeder was atheïst. Ik moest mijn eigen weg zoeken.
Pas veel later, toen ik ouder werd, kwam ik in aanraking met ongeloof. Door de twijfels van anderen begon ik ook zelf te twijfelen. Ze stelden mij vragen waarop ik geen antwoord had. Langzaam liet ik mij, zoals zovelen, meeslepen door de tijdsgeest van mijn generatie. Werken, sporten, kinderen, vrienden, feestjes. Hollen van hier naar daar, zonder nog een minuut tijd voor gebed of contact met God.
Ik leidde een echt godvergeten leven.
Tot alles wat ik had opgebouwd één voor één werd afgebroken. Ik verloor alles.
En toen was God er weer.
In de stilte die overbleef toen alles was weggevallen. Ik had niets meer om mij achter te verschuilen. Geen plannen, geen zekerheden, geen drukte die mijn aandacht opeiste.

Alleen de leegte.
In die leegte begon ik opnieuw te bidden. Ik voelde dezelfde liefdevolle aanwezigheid die ik als kind had gekend. Alsof er geen tijd verstreken was.
Toen besefte ik dat God nooit verdwenen was. Ik was Hem uit het oog verloren, omdat mijn leven gevuld was geraakt met duizend andere dingen.
Vanaf dat moment ging ik anders naar het leven kijken. Ik besefte dat kennis alleen niet volstaat. Ze helpt ons de wereld te begrijpen, maar niet noodzakelijk onszelf. Daarom zocht ik niet langer alleen naar antwoorden, maar vooral naar liefde.
Kennis vult het hoofd.
Liefde opent het hart.
En waar hoofd en hart elkaar ontmoeten, groeit wijsheid.
Als kind leefde ik vanuit verwondering en vertrouwen. Later wilde ik begrijpen, verklaren en zekerheid vinden. Maar God laat zich niet vangen in theorieën. Hij openbaart zich in de stilte, in de liefde en in een hart dat zich durft openen.
Misschien is dat de les die ik moest leren. Dat God zich niet laat vinden door steeds meer te weten, maar door opnieuw te worden als een kind, met een open hart, een ontvankelijke geest en een eenvoudig vertrouwen.
Ik ben nog altijd onderweg. Ik heb niet op alle vragen een antwoord. Maar ik heb ontdekt dat geloof niet begint waar alle twijfel verdwenen is.
Geloof begint waar je, ondanks je twijfel, toch opnieuw de hand van God durft vast te nemen.
Niet alles begrijpen en toch durven vertrouwen. Niet alles weten en toch de liefde herkennen die ons al die tijd heeft gedragen.