Het ruiterspad

Af en toe volg ik het ruiterspad in het bos waar ik dagelijks ga wandelen.

Vroeger reed ik vaak paard. Ik ervaarde de symbiose tussen ruiter en paard. Met mijn heupen zette ik het paard aan tot galop en met de teugels bracht ik het weer tot stilstand.

Gaandeweg ontdekte ik in mezelf dat vurige, ontembare paard dat instinctief zijn eigen aard volgt. Maar ik ontdekte ook de ruiter, het geestelijke deel in mij dat beslist waarheen en hoe het paard zal gaan. Regelmatig wilde mijn paard eigenzinnig de andere paarden volgen. Dan moest ik het vastberaden in bedwang houden, zodat het deed wat ik van het verlangde.

Nog elke dag bestuur ik mijn wispelturige aard met de kracht van mijn keuzes. Voor mij is dat de enige manier om staande te blijven in mijn verlangen naar God, meester te blijven over mezelf en niet meegesleept te worden door de vele verplichtingen en verleidingen van deze wereld.

Ik ben de ruiter én het paard.

Samen galopperen wij over het pad dat naar de Liefde leidt, een pad dat dwars door de wereld loopt.