De zandbak

Als kind maakte ik in de zandbak zandkastelen. Later, toen ik ouder werd, bouwde ik met mijn gedachten luchtkastelen.

Nu zie ik eindelijk dat ik zelf de schepper ben van mijn illusies. Tegelijk begin ik te begrijpen dat ik werkelijk de kracht heb om te scheppen wat ik wil, zolang mijn wil samenvalt met die van mijn geestelijke Vader.

De waarheid is het enige dat telt. De waarheid is liefde. Zolang ik mij vastklamp aan wereldse liefde, zal ik de hemelse liefde niet kennen.

Mijn liefdevolle broeder heeft me dat al vaak gezegd: de Vader hoort geen gebeden zolang ik de liefde niet in de praktijk breng. Heb je naaste lief. Zelfs diegene die je bedreigen .

Het lijkt bijna onmogelijk, maar zo is liefde nu eenmaal.
Toen ik ze zelf mocht ervaren, zag ik hoe eindeloos diep ze gaat. We kunnen ons daar hier moeilijk iets bij voorstellen, omdat ons ego de liefde nog altijd wantrouwt en van ons weghoudt.