De hulsten

De hulsten hadden stekelige bladeren gevormd tot ongeveer twee meter hoogte. Daarboven waren de bladeren glad en zacht. Ik vroeg aan de kweker welke soort dat was. Hij vertelde mij dat het geen andere soort was. De reeën kwamen ’s nachts van de hulsten eten. Tot op de hoogte waar ze konden reiken, had de plant stekelige bladeren ontwikkeld om zich tegen vraat te beschermen. Hogerop, waar de reeën niet meer bij konden, waren de bladeren zacht gebleven.

Dat eenvoudige antwoord gaf mij een dieper inzicht. Plots begreep ik ook waarom rozen doornen dragen en waarom sommige planten giftige stoffen bevatten. Het zijn allemaal verdedigingsmechanismen die helpen om in deze wereld te overleven. Zonder die bescherming zouden veel planten niet kunnen blijven bestaan.

Ook ik herkende daar iets van mezelf in. Ik heb een kwetsbaar lichaam dat zorg en bescherming nodig heeft zolang ik op aarde leef. Het is mijn verantwoordelijkheid om er goed voor te zorgen en het niet nodeloos bloot te stellen aan de agressie, de onverschilligheid of de onbezonnenheid van anderen.

Toch besef ik dat mijn diepste wezen niet dit lichaam is. Mijn lichaam kan gekwetst worden, ouder worden en uiteindelijk verdwijnen, maar wat ik in waarheid ben, blijft onaangetast. Mijn geest is met dit lichaam verbonden zolang ik hier ben, maar zij wordt niet begrensd door de kwetsbaarheid ervan.

Daarom zie ik mijn lichaam als een kostbaar instrument op mijn weg. Het verdient zorg, aandacht en respect. Niet omdat mijn veiligheid ervan afhangt, maar omdat het mij gegeven is als middel om te leren, lief te hebben en Gods aanwezigheid steeds dieper te ervaren.

De hulst beschermt zichzelf met stekels waar dat nodig is. Toch ligt haar wezen niet in haar stekels, maar in het leven dat erdoor beschermd wordt. Zo mag ook ik in deze wereld verstandig omgaan met wat bescherming vraagt, zonder te vergeten dat mijn ware veiligheid niet voortkomt uit verdediging. Die rust in God, die mij geschapen heeft zoals ik ben.

Misschien is geestelijke groei wel het langzaam herkennen dat achter alle verdedigingsmechanismen een onaantastbare vrede aanwezig is. Een vrede die niet afhankelijk is van het lichaam, van omstandigheden of van de houding van anderen. Een vrede die altijd aanwezig was en die mij uitnodigt om thuis te komen in wat ik werkelijk ben.