De blauwe regen

Meneer, kan u mij vertellen waarom mijn blauwe regen niet wil bloeien? Ik geef hem mest en water, en die blauwe regen aan dat verwaarloosde pand aan de overkant bloeit elk jaar weelderig.”

Zonder het te beseffen had hij het antwoord gegeven.

Zijn klimplant voelde geen noodzaak om zich voort te planten. Hij verkeerde in uitstekende conditie dankzij de goede verzorging, voldoende water en extra voeding. De verwaarloosde plant aan de overkant daarentegen kreeg weinig aandacht. Voor haar was bloeien een manier om zich voort te planten, een laatste poging om haar bestaan verder te zetten.

In dit eenvoudige voorbeeld ontdekte ik een levenswijsheid.

Welvaart, gemak en succes brachten mij niet dichter bij de diepere lagen van het leven. Ze hielden mij bezig met wat aangenaam en comfortabel was. Pas toen het leven mij confronteerde met verlies, teleurstelling en pijn, begon ik anders te kijken.

Wat ik vroeger als een tegenslag zag, bleek achteraf vaak een uitnodiging om dieper te graven. Niet in de wereld rondom mij, maar in mezelf. Het waren niet de periodes van overvloed die mij gevormd hebben, maar de momenten waarop zekerheden wegvielen.

Zoals de blauwe regen soms pas bloeit wanneer haar bestaan wordt uitgedaagd, zo kwam ook in mij iets tot bloei toen het leven minder vanzelfsprekend werd. In de kwetsbaarheid ontdekte ik een kracht die ik voordien niet kende. In de stilte achter het verdriet vond ik iets wat niet afhankelijk was van succes of bezit.

Soms zijn het niet onze vervulde wensen die ons doen groeien, maar juist onze gebroken verwachtingen. Daar, tussen verlies en aanvaarding, kan iets ontstaan dat veel waardevoller is dan wat we onderweg kwijtraakten: een dieper begrip van wie we werkelijk zijn.