Als een steen die in het water valt zo zak ik in de stilte die me zonder oordeel aankijkt en wacht en zwijgt.

Je woorden: “ik kan niet meer” zijn uitgeput en waar, ze brengen mij het afscheid.

Ondraaglijke stilte vangt mijn verdriet niet op en blijft me onverschillig aankijken.

Zonder jou zal er altijd leegte zijn.

Die leegte lijkt op stilte.

Tijd verzacht het afscheid niet.

Sommige mensen geloven in een lotsbestemming, vastgelegde wegen die een mens moet gaan, omdat het voor hem vanuit een hogere macht is besloten.
Anderen geloven dat wij zelf in een leven, tussen de levens, ons eigen scenario hebben geschreven alvorens opnieuw geboren te worden en zo vooropgestelde situaties naar ons toe trekken.
Nog anderen geloven in een aaneenschakeling van toevalligheden en niet in een voorbestemming.
Dat zijn allemaal theorieën, pogingen om het onverklaarbare het onuitlegbare uit te leggen. Het zijn allemaal mogelijke opties die door onze gedachten zijn uitgevonden. Welke theorie je ook volgt met ernst en doorzetting, ze leidt de zoeker naar de waarheid.

Ze hadden het allemaal heel goed uitgedacht, gewikt en gewogen en ze kregen het ook netjes op een rij. De mogelijke risico’s waren gedekt en uitgeschakeld. Op het juiste moment hadden ze hun zaak verkocht en door dat geld goed te investeren konden ze vervroegd op pensioen gaan.

De kinderen waren uit het huis en trokken hun plan, ook daar hoefden ze zich geen zorgen meer over te maken. Ze keken uit naar een huisje in Frankrijk om daar de wintermaanden door te kunnen brengen, de makelaars waren aan het werk.

En toen.

Plots.

Daar waren ze niet op voorbereid.

Onderzoekers toonden ons aan dat een stresshormoon agressie opwekt.

Stress is een schrikreactie, we voelen een naderend gevaar aan en we zijn bang om vernietigd of gekwetst te worden.

Ons lichaam bereidt zich voor om te vluchten of om te vechten.

Als een papieren bootje drijven mijn herinneringen aan liefde altijd bovenop al mijn andere herinneringen.
De echte onvoorwaardelijke Liefde.
Zoals die er kan zijn van ouder naar kind. Van vriend naar vriend.

Maar ook die liefde die blijkbaar geen mens je kan geven en die je krijgt, zomaar, van het leven zelf.
Die liefde die ik als klein kind voelde toen ik eenzaam en bang in mijn bed lag. Die liefde die ik voelde toen ik de bergtop had bereikt en het machtige berglandschap onder mij zag.
De liefde die ik ervaarde die ochtend in de lente toen de vogels een concert gaven en het roodborstje bij mij op de tafel kwam zitten.
Die liefde die ik in mij voelde, onpeilbaar diep , toen ik niet meer wist van wat hout ik pijlen moest maken en mij een hand werd toegestoken.

Ik vroeg me af wat verlichting eigenlijk was en de beste definitie die ik vond was dat verlichting het goddelijke herkennen is in al wat is.

Dat éne kleine moment van inzicht maakt een einde aan de dwaling waarvan je je niet bewust was.

Je weet op dat moment van verlichting met een heldere zekerheid dat alles afkomstig is van dat Éne en dat het leven een geschenk van de liefde is.

Dat inzicht gaat gepaard met een grote ontlading van onzekere gevoelens die in één klap in jou verdwijnen en er komt een blijdschap, een vreugde en een vrede in de plaats.

Waarop wachten we?

Op morgen?

Ik ben er niet klaar voor!

Ik weet niet hoe of wat of waar.

Geen tijd.

Of nog tijd genoeg, nu niet.

Ik heb het momenteel te druk.

We hechten ons zo gemakkelijk aan dingen die we lekker en aangenaam vinden. Maar vele gewoonten waar we ons aan hechten zijn helemaal niet zo goed voor ons en houden ons tegen om verder te evolueren in onze persoonlijke groei naar bevrijding.

Bevrijding is nu juist pas mogelijk dank zij onthechting. Hetgeen we denken niet te kunnen missen bindt ons als een noodzaak aan ons. Zo geraken we verstrikt in een kluwen van hechtingen.

Echte rijkdom is gelukkig zijn met wat je niet hebt.

De natuur bezit een zelfregulerend systeem dat zich bekommert om het welzijn van het geheel. Dat systeem noemen wij liefde.

Elk organisme richt zich daar op en offert het individu of zelfs de hele groep op indien ze een gevaar zouden

betekenen voor het welzijn van het geheel.

De contradictie, de dualiteit, de plus en de min is het concept van het leven dat groeit doorheen tegenstellingen.

Het is een gewild concept. Het was een voorwaarde van in het allereerste begin toen het Leven zich wilde delen met anderen.

We komen op aarde om te ervaren hoe snel we vastlopen in wie we niet zijn.

Ons ego is diegene die we denken dat we zijn.

Onze persoonlijkheid is de samenvatting hoe anderen over ons denken en oordelen. Onze schaduwen zijn de gevolgen van de verwarring, daar lopen we in vast.

We bezitten drie soorten wijsheid.

Eigen wijsheid

Hart wijsheid en

Een mensenleven is oneindig veel waard omdat wij het gewaar-zijn en de intelligentie bezitten die de grondstof zijn voor verlichting. Het lijden, waarvan het hele mensenleven doordrongen is, is de stimulans tot geestelijke transformatie. Pijn, verdriet, verlies en frustratie hebben een dramatische betekenis: namelijk ons wakker te maken om ons in staat te stellen, om ons als het ware te dwingen uit onze onwetendheid te breken en daarmee onze verborgen pracht te bevrijden.

Als we de mogelijkheid die dit leven ons biedt om onszelf te transformeren voorbij laten gaan dan zou het best heel lang kunnen duren alvorens we weer die kans krijgen.

Stilte beleven is een hogere bewustzijnsvorm.

De tijd die we vrij maken om ons dagelijks in de stilte te begeven toont aan hoe sterk de energie van de stilte op ons inwerkt.

Mensen die geen tijd over hebben om zich terug te trekken in de stilte worden door hun leven meegesleurd alsof ze in wilde rivier terecht zijn gekomen.

Deze mensen zijn te beklagen.

Een emotie ontstaat op de plaats waar verstand en lichaam elkaar ontmoeten. Het is de reactie van het lichaam op het verstand en de reactie van het verstand op de kennis die ons lichaam bezit.
Al onze cellen bezitten de kennis van onze voorouders die genetisch aan ons werd overgedragen. Ook deze informatie wekt reacties in ons lichaam op dat met aangeboren reflexen reageert.
Ons verstand slaat al deze reacties op in haar geheugenbank en codeert deze met een beoordeling. Slecht, goed, onbelangrijk, gevaarlijk, lekker… enzovoort.

In de natuur zijn er verschillende niveaus van ontwikkeling. Alle organismen zijn delen van een zelfregulerend systeem dat evenwicht en harmonie nastreeft.

Het ééndagsvliegje is niet minder belangrijk dan de olifant. Ieder heeft zijn functie in het grote geheel dat wij het leven noemen.

Alvorens de geest van het leven zich in materie transformeerde was er enkel maar geest. Om zichzelf te ontdekken in de perfecte volmaaktheid van Zijn, besliste de geest zich te veruiterlijken in alle mogelijke vormen. Een onbeperkte creativiteit ontstond door vernieuwing en verandering volgens de eigenschappen van perfectie.

Omdat alles uit het Ene voortkomt is alles in en door dat Éne met elkaar verbonden. De geest van het Ene leeft in het Al. Daarom is het voor diegenen die het leven in onderdelen ziet onmogelijk om de synchronische verbindingen op te merken die we soms als toeval in ons leven mogen ervaren.

Wij hebben de neiging om te denken in oorzaak en gevolg alsof het een één op één reactie geeft terwijl elke verstoring van de éénheid een onmiddellijke reactie bij duizenden levensorganismen teweeg brengt zelfs in die mate dat er vulkanen beginnen te spuwen die tsunami’s veroorzaken.

De geest van het leven heerst niet alleen over de planeet aarde maar bestuurt het heelal.

Het heel -Al bestuurt het heelal.

De hedendaagse mens houdt er niet van om bestuurd te worden en verlangt om zijn leven in eigen hand te nemen.

Al wat de harmonie in het grote geheel van het leven verstoort of verdeelt is kwaad.

Al wat de éénheid verbindt en bij elkaar houdt is goed.

Ons hart zoekt naar verbinding.

Ons verstand verdeelt en haalt uit elkaar.

Met dat zelfde verstand kunnen we ons ook opnieuw verbinden tot de éénheid waar van we ons gescheiden hebben maar enkel indien we de verbinding met ons hart hebben hersteld.

We ademen, we verwerken voedsel tot energie, ons bloed wordt door onze aderen gepompt, en nog zoveel meer gebeurt er in ons zonder dat we daar vat op hebben. Ook onze gedachten kunnen we niet stil zetten en we zijn amper in staat om ze even te negeren en bovendien geloven we ook nog dat ze van ons zijn.

Al deze zelfregulerende processen zijn afkomstig van een veel grotere intelligentie die in en buiten ons het hele leven beheerst en bestuurt.

Het is die intelligentie die een baby vormt uit een bevruchte eicel.

Onze linker hersenhelft denkt in delen en onze rechter hersenhelft voelt het geheel aan en wil ermee verbonden worden.

Het is via de rechter hersenhelft dat we de weg naar het universum vinden.

Het is via de linker hersenhelft dat we de argumenten moeten sprokkelen om eindelijk eens wat meer naar onze rechterhelft te gaan luisteren.

Zonder die overgave van de linkerhelft blijven we halsstarrig vasthouden aan onze oude argumenten en gewoonten.

Het water van de oceaan stapelt zich op in wolken die wegdrijven met de wind.

Op die manier reist de oceaan over de bossen en de velden, over de huizen in de steden om hier of daar in regen neer te vallen en door grachten naar rivieren te lopen, op zoek naar de laagste plaatsen om uiteindelijk terug in de grote oceaan uit te monden.

Ook wij zijn op reis zonder te beseffen dat we de oceaan zijn. We voelen ons als druppels gescheiden van het geheel.

Van zodra we niet meer naar elkaar luisteren heeft het geen zin meer om met elkaar te praten.

Een log oor sluit alle informatie af.

Dan heersen de oude gedachten in je hoofd. Ooit heb je ze in je opgenomen en ze bepalen hoe je denkt en wat je doet.

Een log oor hoort nog wel iets maar luistert niet.

Luisteren vraagt aandacht en openheid en horen is het apparaat waarmee je luistert.