Liefde vergelijkt niet omdat liefde geen onderscheid maakt.

Vergelijken is een eigenschap van een ego dat zich wenst te onderscheiden, wenst te scheiden door verschil. Het ego wil zich voeden met succes en winst om zo uit te kunnen groeien in belangrijkheid en macht.

Het ego zoekt tekortkomingen en foutjes in de anderen om die in de verf te kunnen zetten om zelf te kunnen schitteren in foutloosheid. Het najagen van vergelijking en onderscheiding gaat altijd ten koste van vrede. Het zal je bijna altijd strijd en pijn opbrengen.

Voor de liefde is je uiterlijk of de vorm waarin je leeft onbelangrijk.

Ze had me een grote bos sleutels meegegeven want ze wist niet welke sleutel het was die op de deur paste.

En toen ik de sleutels één voor één in het sleutelgat stopte om de deur te kunnen openen dacht ik aan mijn sleutelwoord.

Welk woord hangt er aan mijn innerlijke sleutelbos die de deur naar mijn hart kan openen?

Hebben we allemaal niet zo een woordje dat ons rust of kracht geeft?

Het is alsof de deur naar mijn hart gesloten is en de doorgang wordt versperd door een prop van argwaan en angst, vervuild door frustraties, gevuld met desillusies en gestorven dromen.

Iedereen leeft met geheimen.

Gelukkig dat we onze geheime gedachten niet projecteren zodat iedereen ze kan lezen of zien.

En gelukkig is onze telepathie nog zo onderontwikkeld dat we onze dubbelzinnigheden nog voor onszelf kunnen houden. Als kleuter was ik al heimelijk verliefd op de juffrouw en sleepte ik dat geheim dag en nacht met me mee. Hoe vaak werd ik gered door een leugentje, de waarheid verstopte ik achter mijn verlangens.

Onze geheimen beschermen ons tegen de opinie en de reacties van de anderen die schijnbaar mooi in het gareel lopen maar zelf met talrijke fouten door het leven moeten.

Zoals je het landschap door het glas van het venster kan zien zo kan je door het woord liefde, éénheid zien.

En door het woord éénheid zie je verbinding en wijsheid, en waarheid en universum en leven. Hoe helderder het glas van jouw geest is hoe meer woorden je achter elkaar kan zien staan die het zelfde betekenen. Alle woorden werden geboren uit één zucht.

Is het glas van jouw hart besmeurd met duizenden gedachten dan lees je woorden zonder heldere verbinding.

Door zoveel domheid, eigenwijsheid, dwaling en ondeugd heb ik geploeterd om eindelijk terecht te komen in de stilte en de vrede van mijn hart.

Het was alsof het mijn hart was dat onrust gaf en mij als een speurhond ongeduldig liet zoeken naar wie ik was.

Mijn zoektocht bracht me naar de achterstraten van de stad, naar besneeuwde bergtoppen, naar de diepten van de zee, naar bedwelmende kruiden en goedkope wijn, maar telkens opnieuw wist ik niet wie ik was.

Ik was jaloers op het spelende kind dat lachend zandkoekjes maakte.

Ik zag de eenvoud van de grazende koeien in de weide en de ijver van de nestende vogels en vond geen rust in mezelf.

We eten allemaal het brood van anderen.

Want het zijn de anderen die bij jou gekocht hebben en je betaalden voor wat je voor hen deed.

Met het geld dat zij jou gaven heb jij je brood gekocht.

We eten allemaal het brood van anderen.

Het zijn zij die je opgevoed en gevoed hebben, heel de tijd toen je voor je zelf nog niet kon zorgen.

We eten allemaal het brood van de anderen.

Zij hebben het koren gezaaid, verzorgd en geoogst, verkocht, gemalen en gebakken in de nacht en jou bezorgd.

Het zijn de misnoegden die zich verzamelen en met geweld hun eisen willen waar maken.

Met enkele schamele argumenten verzamelen ze een massa die hen gelooft en mee ten strijde trekt naar de beloofde verlossing.

De waarheid vraagt niet om te strijden maar om aanvaard te worden, ook al begrijp je ze niet.

De misnoegden denken het beter te weten en trachten iedereen van hun wijsheid te overtuigen terwijl ze zelf het geweld gebruiken en nu juist dit het bewijs is dat ze het niet weten.

Je kan in elk lichaam gelukkig zijn.

Je kan in elk regime gelukkig zijn.

Je kan in elke aanvaarding het geluk vinden.

Miljarden mensen die ons in het verleden zijn voorgegaan, en net zoals wij gewoon hun leven leefden, zijn overleden.

Ze kwamen en ze gingen.

Zoals een toneelzaal vol mensen liep en met de volgende vertoning zich met nieuwe mensen vulde, zo heeft de aarde ze gedragen, gevoed en verdragen.

Al die mensen hadden familie, geliefden en vrienden en ieder leek onmisbaar en was bemind.

Alles op aarde is tijdelijk.

Alles is vluchtig, iets is blijvend.

Spiegel ik kijk in jou.

Spiegel ik kijk naar mij.

Wie naar je kijkt

Kijkt naar zichzelf

Kijk in mij

Kijk in mij

Kijk in mij.

Spiegel ik kijk naar mij.

Zo ontmoette ik een professor van de universiteit van Saint Louis.

“jij kan mij nu voorspellen wat de toekomst ons brengt dank zij de kennis die je uit het verleden haalt“ zei ik hem.

Hij schudde neen en zocht naar de woorden om mij uit te leggen dat de onvoorspelbaarheid van de mens je de schijn kan geven dat alles in orde is en hij toch op de laatste seconde van gedacht kan wisselen.

De mens is een onbetrouwbaar dubbelzinnig en onvoorspelbaar wezen, zei hij.

Miljarden mensen die ons in het verleden zijn voorgegaan, en net zoals wij gewoon hun leven leefden, zijn overleden.

Ze kwamen en ze gingen.

Zoals na een heerlijke maaltijd de gastvrouw je vraagt of je nog iets wil en je beleefd zegt dat je voldaan bent, zo voel ik me nu na een rijk gevuld leven gehad te hebben.

Het gevoel dat er echt niets bij moet om gelukkig te kunnen zijn.

Ik heb geen bucket list meer.

Ik moet geen rondvaart meer.

Geen huis in Spanje.

Geen sportwagen of verre reis.

Spiegel ik kijk in jou.

Spiegel ik kijk naar mij.

Wie naar je kijkt

Kijkt naar zichzelf

Kijk in mij

Kijk in mij

Kijk in mij.

Spiegel ik kijk naar mij.

De vijftig biljoen cellen waarmee ons lichaam is opgebouwd bezitten allemaal dezelfde informatie en ze regelen samen onze gezondheid.

We denken dus niet alleen met onze hersenen maar met al onze cellen.

Overigens nadat de bevruchting ontstond in de buik van onze moeder zijn de cellen zich razendsnel beginnen te vermeerderen en hebben ze organen of hersenen of spieren gevormd naargelang het programma dit voorschreef.

Elke cel kende zijn bestemming en wist wat ze moest worden om samen de nieuwe mens te vormen die jij nu bent.

Blijf niet boos op jezelf omdat je de verkeerde keuze maakte.

Elke mens schiet tekort in wat hij denkt of doet en maakt vergissingen of is te zwak om sommige beslissingen te nemen.

Wees begripvol voor je lijden in plaats van je pijn of je verdriet te negeren.

Je moet niet sterker zijn dan nodig.

Soms zit er achter een huilbui een opluchting.

Het regent druppeltjes hoop.

Na lange tijd terug in mijn hart.

Ze kwamen als van nergens, uit iets, waar ik het bestaan niet van kende.

Druppeltjes hoop verschenen uit het niets, uit de onzichtbare wolken van iets.

Onaangekondigd drupten ze naar binnen.

Onverwachts verfristen ze me.

Heelden ze me.

Het is achter de muziek dat ik het gefluister hoor.

Een stille stem die als een ondertoon op de golven van de melodie deint en andere woorden spreekt dan wat de muziek mij vertelt.

Ik kan het niet ontwarren maar weet zeker dat ik de adem hoor die woorden blaast en mij aanspreekt in fluisterende liefde. Als beelden die plotseling verschijnen als ik naar de houtnerven in de tafel kijk en mensen en herinneringen oproepen , zo hoor ik af en toe een woord dat ik herken.

Ze helen de kloven van eenzaamheid die in mijn hart gegrift werden door verlatenheid en pijn.

Het is alsof je nooit bent weggeweest en in mij ontwaakt en in mij kijkt.

De woorden worden onbelangrijk.

Onze maatschappelijke structuur is nog steeds op het gezin, man, vrouw, huisje tuintje gebaseerd.

Zowel de man als de vrouw speelt daar dan ook zijn/haar maatschappelijke rol in, zowel naar de buitenwereld als in hun relatie naar elkaar.

De onuitgesproken verwachtingen die partners naar elkaar hebben vinden hun oorsprong in de ongeschreven wetten van geven en nemen. In de maatschappelijke verwachtingen die meer aanvoelen als verplichtingen.

De groepsdruk van hoe je een goede vrouw en moeder zou moeten zijn en hoe je een goede echtgenoot en vader moet zijn.

We kunnen niet lief hebben zonder het risico te nemen dat we ons kwetsbaar opstellen. De mogelijkheid dat de andere ons verlaat moeten we erbij nemen en we kunnen onze liefde daarvoor niet verzekeren. We lopen kans op pijnlijke ervaringen, op verlies, op groot verdriet en verschrikkelijk gemis, maar dat mag ons niet weerhouden om ons volledig bloot te stellen en weg te geven aan diegenen die we lief hebben.

daarvoor ontsierden. Met schaamte kijken we daarop terug en verlangen we naar die tijd dat die kleine ergernissen nog mogelijk waren.

We hadden het zo goed dat we ons in futiliteiten konden ergeren.

Het drama is dat we geen enkel besef hadden van hoe goed we het wel hadden en ons humeur toelieten om te verzuren door onbelangrijke kleine hindernissen die in elk leven aanwezig zijn.

Niet beseffen dat we gelukkig zouden moeten kunnen zijn met waar, met wie en wie we zijn, is in feite een groot gemis.