Onze maatschappelijke structuur is nog steeds op het gezin, man, vrouw, huisje tuintje gebaseerd.

Zowel de man als de vrouw speelt daar dan ook zijn/haar maatschappelijke rol in, zowel naar de buitenwereld als in hun relatie naar elkaar.

De onuitgesproken verwachtingen die partners naar elkaar hebben vinden hun oorsprong in de ongeschreven wetten van geven en nemen. In de maatschappelijke verwachtingen die meer aanvoelen als verplichtingen.

De groepsdruk van hoe je een goede vrouw en moeder zou moeten zijn en hoe je een goede echtgenoot en vader moet zijn.

We kunnen niet lief hebben zonder het risico te nemen dat we ons kwetsbaar opstellen. De mogelijkheid dat de andere ons verlaat moeten we erbij nemen en we kunnen onze liefde daarvoor niet verzekeren. We lopen kans op pijnlijke ervaringen, op verlies, op groot verdriet en verschrikkelijk gemis, maar dat mag ons niet weerhouden om ons volledig bloot te stellen en weg te geven aan diegenen die we lief hebben.

daarvoor ontsierden. Met schaamte kijken we daarop terug en verlangen we naar die tijd dat die kleine ergernissen nog mogelijk waren.

We hadden het zo goed dat we ons in futiliteiten konden ergeren.

Het drama is dat we geen enkel besef hadden van hoe goed we het wel hadden en ons humeur toelieten om te verzuren door onbelangrijke kleine hindernissen die in elk leven aanwezig zijn.

Niet beseffen dat we gelukkig zouden moeten kunnen zijn met waar, met wie en wie we zijn, is in feite een groot gemis.

ele mensen zoeken een plek om tot rust te komen, aan de kust of op het platte land, in de bergen of in de bossen, maar je kan, wanneer je maar wil, dankzij de filosofie, je terugtrekken in je zelf.

Nergens is het rustiger en vrediger dan in je eigen ziel als die niet verstoord wordt door negatieve gedachten.

Met onze geest kiezen we onze levensfilosofie. We kunnen constant weerspannig zijn en als een ridder het kwaad willen bestrijden en vechten voor rechtvaardigheid of we kunnen ons keren naar het goede en ons daar zo veel mogelijk mee omringen.

Wie lang naar slechtheid kijkt neemt het risico dat de slechtheid naar hem kijkt en zo besmet wordt door negativiteit.

We geloven dat we met onze gedachten onze emotionele problemen kunnen oplossen.

Maar onze emotionele problemen zijn juist het gevolg van de manier waarop wij denken. We geloven dat onze gedachten voortkomen uit wie we zijn.

Het is nu juist die overtuiging die de grondlegger is van onze emotionele problemen.

Want onze gedachten komen niet voort uit wie we zijn maar ze zijn het gevolg van hoe we gevormd werden door onze opvoeders.

Ons jong breintje werd met beloning of straf volledig geprogrammeerd naar de normen van onze opvoeders. Dit mag en dit mag niet.

Dit is goed en dit is slecht.

Eindelijk mogen we begrijpen van wat voor kosmos wij deel uitmaken en we mogen de grootsheid ervan beseffen.

We kregen een korte tijd om helder inzicht te bekomen en ons vrij te maken van andere voorstellingen.

Ons leven in deze vorm is zo voorbij en de wegen die zich door toeval voor ons openden en ook voor ons gesloten bleven, brachten ons op het pad van inzicht en begrijpen.

Zoveel mensen rondom ons schijnen zich er niets van aan te trekken of er betekenis in het leven is of niet en zijn ijverig bezig met oppervlakkigheden.

Wat onze zintuigen waarnemen is een interpretatie van de werkelijkheid.

Het is onmogelijk om via onze zintuigen de werkelijkheid te zien.

Want de wereld van de vormen ziet er voor wezens met andere zintuiglijke capaciteiten volledig anders uit.

De wereld van de vormen is een steeds veranderlijke wereld waarvan de gedaanteverandering een reactie is op al de omliggende veranderingen.

Niets wat leeft is statisch en al wat sterft vergaat in nieuw leven.

Wat de meeste mensen zien zijn de verschijningen van de dingen maar niet de dingen zelf.

Het is als kijken naar de schaduw van dingen.

Er is zo‘n volksuitspraak die zegt dat wie niets doet, niets verkeerd kan doen en daarvan komen de haren op mijn arm rechtop te staan.

Toen me na een faillissement alles werd afgenomen en ik om hulp vroeg bij mijn ouders en mijn broers en zuster heeft niemand mij geholpen. Ik wist niet hoe ik de vijf kinderen eten moest geven en ik was bij mijn familie komen aankloppen om hulp.

Toen ik aan mijn broer vroeg hoe ik de kinderen naar school moest brengen nu ik geen auto meer had zei hij dat ik een taxi moest bellen.

Mijn ouders waren snel terug naar Italië gevlucht waar ze woonden en sloten zich zoals gewoonlijk af van alle problemen om daar van hun pensioen te kunnen genieten.

Een overduidelijk kenmerk van het leven is beweging.

Alles en iedereen beweegt dank zij een voorafgaandelijke beweging. Door de beweging van een ander werd je eigen beweging mogelijk. Alles wat beweegt wordt door iets anders bewogen.

Elke geboorte is het gevolg van een voorafgaandelijke beweging.

De bloem die door de beweging van de wind of de bij werd bestuift is door die beweging tot vrucht gekomen. De plant waarop de vrucht zich vormt groeit omdat de wolken regen hebben gebracht en de aarde vruchtbaar werd door de beweging van micro-organismen.

De kou hield alle geuren vast tot de dauw ze ontdooide.

De geuren stegen onzichtbaar als geesten op uit de gistende herfstbladeren.

Ooit zal ook mijn geest als een geur merkbaar zijn voor diegenen die me lief hadden.

Minuscule kleine deeltjes van wie ik was dwarrelen door de geest van mijn beminden. Ook in hen ben ik onsterfelijk aanwezig tot ik verdwijn in de vergetelheid van de volgende generatie. De bomen die ik plantte, de bloemen die ik zaaide die dragen mij zwijgzaam door de tijd .

Zolang wij inzicht missen zullen we het bestaande als onbestaand ervaren.

Het niet weten is voldoende.

Omdat we herhaaldelijk ondervonden dat inzicht het zien is van hetgeen we door onwetendheid niet zagen en op die manier iets als onbestaande werkelijk werd, dat we nu kunnen concluderen dat het onbestaande waarschijnlijk wel bestaat maar tijdelijk voor ons onzichtbaar is.

Deze instelling maakt het mogelijk om als een ontdekkingsreiziger te blijven reizen in de duisternis van het niet weten met de zekerheid dat we daar zullen weten.

De bewustwording is de reis in de onzichtbaarheid en het zien noemen wij dan bewust worden.

Het is een reis die eeuwig verder gaat en geen einde kent. Daarom verwacht je beter geen eindbestemming en moet de reis je doel zijn.

De dag dat ons iets ernstig overkomt hebben we geen last meer van de kleine ergernissen die ons leven daarvoor ontsierden. Met schaamte kijken we daarop terug en verlangen we naar die tijd dat die kleine ergernissen nog mogelijk waren.

We hadden het zo goed dat we ons in futiliteiten konden ergeren.

Het drama is dat we geen enkel besef hadden van hoe goed we het wel hadden en ons humeur toelieten om te verzuren door onbelangrijke kleine hindernissen die in elk leven aanwezig zijn.

Of we nu maar enkele jaren leven of 105 jaar oud worden wat verliezen we als we sterven? Het stuk dat we nog hadden kunnen leven, denken we dan. Maar niemand bezit de toekomst of het verleden, enkel het huidige ogenblik bezit je. En wat je niet hebt kan je niet verliezen.

Het leven is al miljoenen jaren hetzelfde. Na de nacht ontspringt de dag en de seizoenen herhalen zich al eeuwen op dezelfde manier. Het gaat niet over de lengten van dagen, het gaat over gelukkig zijn op dit moment.

Wat is een lang leven waard als je ongelukkig bent?

Is dan een kort en gelukkig leven niet veel mooier?

Het is omdat ik voorwaarts loop dat het landschap achterwaarts gaat.

Het is omdat de andere trein vertrekt dat ik de indruk heb dat mijn trein vertrekt.

Het is omdat ik naar het water kijk dat de eend op zijn rug vliegt.

Het is omdat het regent dat ik denk dat het tranen zijn die over je wangen rollen.

Het is omdat je zwijgt dat ik denk dat je het goed vindt.

Het is omdat je in mijn armen slaapt dat ik denk dat je mij lief hebt.

Het is omdat ik naar de sterren kijk dat ik denk dat jij daar ergens op mij wacht.

De woorden die uit de stilte vloeiden waarvan de bomen mijn getuigen zijn, mag je vergeten, als ze maar de aanzet zijn om af te dwalen van de wereld van gedachten naar de wereld van het voelen.

Dan zijn mijn woorden de kleuren geworden die je nodig had om het kunstwerk van het leven te kunnen zien.

Dan zijn mijn woorden de tonen die je weg hebben geleid uit je zorgen en je meenamen op de golven van haar troost.

Dan zijn mijn woorden jouw stilte geworden waarin het universum zich aan jou openbaart.

“Er waren twee koningskinderen.

Ze hadden elkander zo lief.

Ze konden bijeen niet komen.

Het water was veel te diep ……”

Dit lied symboliseert de breuk die er is tussen onze ziel en onze persoon.

Het diepe water dat de twee geliefden scheidt kan alleen maar met een veerboot of met een brug overgestoken worden.

Hoe vaak hebben we in ons leven naar iets verlangd dat onbereikbaar was?

Een kloof van schijnbare onmogelijkheden versperde de doorgang.

Mijn dagtaak zit er op.

Ik ga nu slapen.

Ik was deze ochtend blij opgestaan, ook al was ik nog moe.

Ik ging buiten staan en snoof de lucht met al haar geuren in mij op.

Ik hoorde het ruisende geluid van de autosnelweg in de verte en dacht aan al die mensen die op weg waren naar ergens of naar nergens.

De kat sprong op mijn schoot en spinde van genot toen ik haar streelde.

De ruimte rook naar verse koffie.

Siddhartha is de naam van Boeddha.

Die naam betekent wensvervullend.

Het was de diepe wens van Mäyädevi, de moeder van Siddhartha om een kind te krijgen. Ze was al twintig jaar kinderloos.

Ze koos die naam omdat haar wens eindelijk vervuld werd.

Maar Boeddha vervult de wens van al diegene die op zoek zijn naar het geluk.

Je kan beminnen

En ook niet

Je kan praten

En ook niet

Door gewoon naar mijn kleinkinderen te kijken, krijgt heel mijn leven zin.
Hoe kunnen nu zo'n prachtige schepselen zinloos zijn?

Op dat bankje de zon zien opkomen en hoe het licht zich door de donkerte dringt.
Hoe kan deze zonsopgang nu zinloos zijn?

Mijn hand die over jouw lichaam glijdt en de rilling die ik door je voel.
Hoe je zwijgend naar me kijkt en alles zegt wat er gezegd moet worden.
Hoe kan die liefde nu zinloos zijn?