Omdat alles tijdelijk is en steeds in verandering is, is er niets dat is wat wij denken dat het is, en is niets wat we denken wat het wordt.

Want als het geworden is, blijft het maar één ogenblik wat het is en transformeert het zich al in het volgende ogenblik in iets anders dan daarvoor.

Dat is de reden dat al wat we zien niet is wat het is en het Zijn iets heel anders is dan wat we zien.

Van zodra we dit waarnemen kunnen we stoppen met alles te benoemen en te rangschikken en zijn we in staat om achter de vormen de constante en stabiele energie waar te nemen die alles in beweging en verandering zet.

Op het moment dat we denken aan iets wat we niet hebben ontwikkelt zich er automatisch een ergernis omdat we het niet hebben en tegelijkertijd een sterk verlangen om het te hebben.

Dat sterk verlangen zet ons in beweging om het te hebben.

Denken iets nodig te hebben is voldoende om een emotioneel gemis te kweken. De gedachte alleen is al genoeg om de nood te creëren om het te hebben.

Zolang we verweven zijn in gedachten, gevoelens en met ons lichaam, zullen we erdoor geconditioneerd blijven.

We raken verstrikt in al die begrippen.

We geloven dat wat we voelen uit de kern komt van wie we zijn.

“Volg je hart” zeggen we tegen elkaar en we volgen onze gevoelens en niet ons hart.

Onze gevoelens zijn het gevolg van onze onbewuste en bewuste overtuigingen die we door wat we ervaarden opdeden. Het voelde goed dus was het goed. Het voelde slecht dus was het slecht. De gedachten hielden deze ervaringen vast en transformeerden ze in gevoelens van ja of neen.

Wat ons lichaam ervaarde dat was de parameter

Als een oude boom die vroegtijdig zijn bladeren verliest zo verlaat ik langzaam mijn lichaam dat mij geherbergd heeft gedurende vele jaren.

Alles is blijvend bedoelde Seneca toen hij schreef dat niets blijvend was.

Alles gaat voorbij in het nieuwe begin.

Bedolven bossen worden diamanten of petroleum. Energie zet zich om in energie.

Je vermeerdert even veel leed in de wereld door aanstoot te nemen dan door aanstoot te geven.

Het tekort aan liefde in de wereld is verantwoordelijk voor alle leed hier op aarde, voor de vervuiling, voor de oorlogen, voor discriminatie, voor alle moeilijkheden en conflicten.

Je ergeren in elkaar is even erg als de opwekking van de ergernis en is een te kort aan liefde, je bent mede verantwoordelijk voor het conflict.

Zolang hetgeen de spreker zegt begrepen kan worden door diegene die luistert is het zinnig om te spreken of om te luisteren.

Het is onmogelijk om filosofische gesprekken te voeren met een kind van drie jaar, maar vaak is het ook onmogelijk om dit met volwassenen te doen. De spreker moet zich aanpassen aan het niveau van begrip van de luisteraar en zal daarom niet voluit kunnen praten zoals hij de dingen voelt en begrijpt. De luisteraar zal uit de teksten of de woorden zijn persoonlijke interpretatie distilleren en dit is afhankelijk van het niveau van ontwikkeling dat hij bereikte.

Het gespreksonderwerp moet voor de luisteraar herkenbaar zijn zo niet zal hij zich snel afwenden en zijn interesse verliezen.

Hoe minder we afhankelijk zijn van de mening en de aandacht van de anderen hoe minder we ons eenzaam zullen voelen.

Je vrij maken van de anderen vergt training en concentratie.

Zoals een sportman alle dagen oefent voor de komende wedstrijd zo moeten wij ons trainen om ons los te maken van het belang dat wij hechten aan wat de anderen van ons denken of voor ons voelen.

Eerzucht en hebzucht liggen vaak aan de oorsprong van onze behoefte naar de waardering van anderen.

De spreuk “ oefening baart kunst” is zo mooi.

Het is inderdaad een kunst om geduld en doorzetting met elkaar te verenigen.

Oefening is het herhaaldelijk uitvoeren van een techniek om uiteindelijk je doel te bereiken.

De oefening is het middel om het te bereiken.

Maar wat willen we bereiken?

Telkens opnieuw worden we ontmoedigd omdat onze verwachting niet afgestemd is op de realiteit.

Intellectuelen en hoog begaafde mensen zijn te beklagen, ze lijden een eenzaam leven vol onbegrip en weerstand. Zij zien helder en duidelijk hoe de gevaren van onze samenleving zich opstapelen en roepen uit volle borst naar de massa dat het de verkeerde kant opgaat maar hun stem wordt niet gehoord.

Visionairs voorspellen wat de gevolgen zullen zijn van onze levensstijl, maar niemand kan de beweging van het logge monster van onze samenleving afwenden.

De ruitenwissers wissen mijn tranen niet weg.

Mijn tranen wissen het verleden niet weg.

Op weg naar huis kwam het, zonder enige aanleiding, in mij op. Ik hoopte dat ik deze herinnering voorgoed opgesloten had in de vergeetput van mijn geheugen.

Zoals mijn demente grootmoeder plotseling kinderliedjes zong, zo onverwachts werd ik overspoeld door een golf van verdriet.

Een rusteloze geest kan niet mediteren.

Mediteren is je geest naar binnen richten in plaats van naar buiten.

Scherpzinnig en aandachtig je concentreren op je innerlijke gewaarwording.

De geest die door zorgen belast is en opgejaagd door de tijd vliegt moet zich mentaal voorbereiden alvorens te kunnen mediteren.

Bij meditatie richt ons oog zich niet meer naar de buitenwereld maar naar de binnenwereld en dat vergt aandacht en concentratie.

Zoals een vis zwemt in water en water inademt zo ademen wij lucht in en zijn we omringd door lucht.

Op dezelfde manier omringt ons de universele intelligentie. Het is onze persoonlijke intelligentie die het contact met de universele intelligentie in de weg staat. Onze persoonlijke intelligentie is maar een nietig beginsel van de kosmische universele intelligentie.

Onze denkgeest leidt ons naar gedachten en onze intelligentie leidt ons tot wijsheid.

Gedachten vormen zich spontaan op basis van de instinctieve beoordeling van wat wij aannemen wat aangenaam of onaangenaam voor ons is.

Het is onze natuurlijke weerstand voor vernieuwing die onze noodzakelijke evolutie in de weg staat.

Hetgeen we kennen stemt ons gerust en het onbekende geeft ons stress.

Dat is voldoende om telkens opnieuw dezelfde keuze te maken die zich verhardt in een gewoonte.

Gewoonten zijn betrouwbare handelingen in voorzichtigheid.

Valt het je op dat in het woord opgeven ook het woord geven zit?

Als ik opgeven hoor dan denk ik automatisch aan verliezen.

De moed opgeven of de taak opgeven.

Maar welke verlossing zit er niet in geven? Geven betekent dat iets uit jou naar buiten komt en dat je dat los laat of weggeeft.

Je wilt de wereld niet die je ziet.

Ze heeft je reeds sinds lang teleurgesteld.

Al wat je ooit bouwde gaf je nooit beschutting. Alle wegen die je hebt aangelegd brachten je nergens.

Al wat nieuw was, versleet en verging.

Je wilt deze wereld niet.

Geweld, leugen, bedrog, hypocrisie is de taal die je overal hoort.

Onverschilligheid de moedwillige blindheid.

De Griekse filosoof Diogenes woonde in een ton.

Toen Alexander de Grote hem vroeg of hij iets voor hem kon doen zei Diogenes: “ ja zeker, zet een stapje opzij want je staat in mijn zon”

De dag dat je zo onafhankelijk bent van mensen en goederen heb je een grote rijkdom verworven.

Een zelfstandige sterkte.

Waarom verbeelden we ons zo vele illusies en zien we de werkelijkheid van wie we zijn over het hoofd?

Het leven is een creatieve energie die zichzelf steeds opnieuw uitvindt. Creativiteit ontstaat eerst in de verbeelding en wordt daarna pas werkelijkheid. En de onbeperktheid van het leven maakt het mogelijk dat elke verbeelding onze werkelijkheid wordt. Dat is dan ook de reden dat wij onze ingebeelde persoon eerder aannemen als werkelijkheid dan de stille zwijgende persoon die diep in ons hart de enige werkelijkheid is.

Alles voltrekt zich in overeenstemming met de universele natuur.

Hetgeen op toeval of op warboel lijkt ontwikkelt zich verder volgens de ordening van de voorzienigheid.

Niets ontsnapt aan de regels van deze universele ordening.

Onevenwicht is slechts onze beoordeling en onze voorstelling van evenwicht en orde.

Uit de sterfte en de ontbinding ontstaat nieuw leven.

Hetgeen we einde noemen is een nieuw begin.

Hetgeen we begin noemen is voortzetting in haar constante metamorfose.

elfs de slapers helpen mee aan de ontwikkeling en de evolutie van het kosmische gebeuren dat door de eeuwen heen haar doel ontplooit.

Ook diegenen die tegenwerken, werken mee aan de kosmische ontwikkeling.

Niets in heel de beweging is onbelangrijk en alles werkt bewust of onbewust, actief of non-actief mee, aan het universele doel.