Mensen die geen medeleven kennen en alleen aan zichzelf denken kunnen niet geloven dat er mensen zijn die een onweerstaanbare drang bezitten om anderen te helpen en lief te hebben.

Zien wij niet rondom ons mensen die plezier beleven aan het lijden van anderen terwijl dit niet voor hunzelf van nut is. Zo ook zijn er mensen die plezier beleven aan het helpen van mensen zonder ook maar enigszins egoïstische bijbedoelingen te hebben.

Dit verlangen is het gevolg van de verlichting in hun leven. Ook al is de hoogste verlichting moeilijk te verkrijgen, dit speelt voor hen geen rol in de bedoeling van hun daden.

Deze mensen houden zich zelfs niet bezig of ze wel of niet op het pad van de verlichting zijn.

De onweerstaanbare drang om anderen uit het moeras van het lijden te bevrijden is een zuiver kenmerk van de liefde die hen vervult.

Het welzijn van de anderen is hun eigen welzijn.

Om de ware aard van de dingen te ontdekken, vrij van onze persoonlijke voorkeur of afkeur, hebben we wijsheid nodig.

We kunnen wijsheid verwerven door te denken en te redeneren aan de hand van gevolgtrekkingen die we uit ervaringen opdeden.

We kunnen wijsheid verwerven door studie die voortkomt uit een hogere geestelijke ontwikkeling.

Ook door opmerkzaamheid en observatie kunnen we veel leren.

Dankzij meditatie, studie en overdenking verwerven we een diepere wijsheid die de aard van de werkelijkheid van lijden en de vergankelijkheid ontboezemt en de onechtheid van ons zelf bloot legt.

“zoals een lamp een donkere ruimte verlicht en duizend jaar duisternis in één keer doet verdwijnen, zo worden tijden van duisternis verjaagd wanneer de lamp van de boeddha-geest levende wezens verlicht“

Jaren heb ik als zelfstandige tuinman tuinen aangelegd.

Het gebeurde dat ik dagen lang grond moest verplaatsen met mijn kruiwagen of moest spitten in zware kleigrond.

Mijn handen waren vol eelt van het werken, verhard door het zware werk.

Dat brengt mij tot de volgende gedachte.

Eelt krijg je door telkens opnieuw de zelfde handeling te doen. In het begin schuurt je vel open en krijg je vervelende blaren, maar daarna vormt zich eelt en krijg je harde handen .

Zo gaat het ook met het kwade.

Door er aan toe te geven krijgen we eelt op ons hart en verharden wij zodat we de stem van ons geweten op de duur niet meer horen.

“Alles gaat voorbij”

Deze levenswijsheid heb ik mogen ondervinden. En hoe ouder ik ben hoe meer zekerheid ik hier over krijg.

Het is die zekerheid die me het werkelijke geduld heeft opgebracht.

Want geduld houdt die zekerheid in.

Anders noemt het anders.

Uitzichtloos wachten.

Dromen of hopen.

Fatalistische overgave.

Machteloosheid.

Vanuit ons inzicht, dat naastenliefde het enige redmiddel is om ooit een vredige en harmonieuze samenleving te bekomen, moeten wij ons verzetten tegen de huidige manier waarop mensen en regimes met elkaar omgaan.

Dit verzet moet dan zonder burgerlijke ongehoorzaamheid gevoerd worden. We moeten zonder economische of politieke revolte toch ons doel en onze overtuiging nastreven en uiten.

Niet reageren op onrecht en zinloze macht is er zwijgzaam in toestemmen.

We moeten ons onderscheiden door onze levenshouding. Door de keuzen die we maken. Door dingen niet te doen of juist wel te doen.

Kennen we niet allemaal die toestand van twijfelend denken en dubben.

De situatie waarin we verkeren is beklemmend en we zouden er graag een oplossing voor vinden. Het is alsof we in een ronde hal zijn opgesloten met allemaal gesloten deuren. Geen enkele oplossing kan ons uit de penibele situatie redden. Geen enkele deur brengt ons naar een mogelijkheid om het gevaar of de omstandigheid enigszins gunstig te beïnvloeden.

We zitten vast.

Hoe, wanneer, waarom, zijn de vragen die constant door ons hoofd spoken maar hoe we ook denken er is geen enkele oplossing voor ons probleem.

n de stilte woont de schrijver die mij zijn teksten voorleest.
Ik begeef me graag in de stilte omdat ik graag naar hem of naar haar luister. Soms gebeurt er niets en is het of de schrijver weg is maar dan wandel ik gewoon door en verbind ik mij met al wat ik hoor of zie of voel of ruik.

En plotseling roept zij mij de titel van haar tekst. Beelden komen op het scherm van mijn gedachten en ik maak me klaar om ze op te schrijven.

Ze spreekt me over dingen die ik weet maar ik nooit onder woorden wist te brengen.
Verrassend kent ze de diepten van mijn twijfels en de scherpte van mijn angsten.

Een patstelling is een moeilijke positie, waaruit men zich schijnbaar niet kan redden.

Als twee partijen een conflict hebben,en van elkaar afhankelijk zijn, dan is het compromis het enige middel om een patstelling te voorkomen.

Een impasse is als een doodlopende weg die eindigt op de onmogelijkheid om verder te gaan.

Het prooidier wordt op dat ogenblik door het roofdier gedood.

Naast de dagelijkse oefening van onze geest in een aanhoudende terughoudendheid ontstaan er drie deugdzame idealen.

De juiste spraak.

De juiste handeling.

De juiste levenshouding.

Hieruit ontstaat er als vanzelf een morele code die we als natuurlijk ervaren.

Niet doden.

Niet stelen.

Niet liegen.

Zolang we geen inzicht verwerven blijven we fouten maken.

De meeste fouten ontstaan door onwetendheid en de meeste onwetendheid ontstaat door onkunde, onverschilligheid of blinde volgzaamheid.

Dank zij ervaringen, en meestal dankzij negatieve ervaringen, verwerven we inzicht. Zonder die negatieve ervaringen blijft alles meestal zoals het is en blijven we onze veilige gewoonten aanhouden.

Vaak moeten we keer op keer geconfronteerd worden met dezelfde tegenslag alvorens we de fout bij onszelf gaan zoeken en gewoonlijk hebben we de fout bij een ander gezocht.

Inzicht maakt een einde aan de wederkerende fouten die we maakten.

Als de ziel roept dan verschijnt de leermeester.

Al de andere lessen die we dank zij ervaringen kregen, hebben we nooit aanvaard. We hebben ons er tegen verzet door weg te gaan of door af te strijden of door op te geven.

De wil om te leren is noodzakelijk, zoniet blijven we blind of doof.

Dank zij de wil om te leren laten we onze eigenzinnigheid en onze halsstarrigheid los en worden we ontvankelijk.

De honderden wegwijzers die de weg naar de stad aanwijzen hebben geen nut indien we niet in die stad willen zijn.

Rituelen onderhouden goede gewoonten en houden ons wakker om de essentie te bewaren waarom we ze uitvoeren.

Op het moment dat het ritueel de rede van zijn oorsprong mist wordt het zinloos om ze uit te voeren.

Dan krijgt het ritueel op zich de betekenis en verdwijnt de essentie.

Het is goed bepaalde gewoonten in te lassen en tijd te maken in de drukte van je leven om stil te staan bij de essentie van je leven.

De drie belangrijkste vragen die we ons dagelijks moeten stellen om verder te kunnen evolueren naar bewustzijn moeten tijd en ruimte krijgen om in ons te kunnen ontwikkelen. Rituelen helpen ons daarbij.

Ik herhaal ze.

Wie ben ik?

Van waar kom ik?

Waar ga ik heen?

Zolang aftakeling, sterven en doodgaan onze gedachten beheersen zullen we dit als imperfectie beoordelen.

Van zodra we sterven als de natuurlijke overgang naar nieuw leven beoordelen zal imperfectie juist het kenmerk van het leven inhouden.

Als tuinontwerper ben ik al heel mijn leven op zoek naar schoonheid en zoek ik de combinaties waarin schoonheid zich nestelt.

Schoonheid is steeds op zoek naar evenwicht en harmonie.

Enerzijds besteed ik aandacht aan de meetkundige en vormelijke verhoudingen die ik met de architectuur bereik en anderzijds hou ik rekening met de steeds wisselende verandering van sterven en geboren worden, aftakelen, verslensen en verkleuren.

Een ontwerp ontstaat eerst in de winter.

Dove mensen merkten op dat de horende mens steeds naar de grond kijkt. Doven kijken veel meer rond en zijn aandachtiger.

Als tuinontwerper voorzie ik graag waterpartijen of vijvers in de tuinen.

De watervlakken weerspiegelen de wolken. Wij kijken nog amper naar de wolken omdat dat zinloze tijd inneemt en we al zoveel tijd tekort komen.

Nochtans zijn wolken prachtige figuren die constant van vorm veranderen en de creatieve beweging en verandering van het leven vertegenwoordigen.

Ik verschuil me in een bunker van argwaan.

Ben ik mijn vertrouwen in mijn medemens dan helemaal verloren?

We zijn besmet met angst voor elkaar.

Daar ontstaat elke vijandschap uit.

Mondmaskers en afstand houden helpt niet meer. De ziekte zit in onze genen.

In elke cel van mijn lichaam zit vijandschap in me opgesloten. Ik ben ervan doordrongen.

Daar moet ik me bewust van zijn.

Mijn schrikreflex toont me hoe erg ik er door bezeten ben.

Ieder van ons bezit een wereld van fantasieën, dromen en angsten die achter een gesloten deur in ons brein aanwezig is.

Fantasialand.

Gelukkig is die deur gesloten want die wereld is het gevolg van onze verwachtingen, onze verlangens en onze driften die zich veruiterlijken in fantasieën. Maar in fantasialand leeft er ook veel onrust en angst die zich verwerkelijkt in lugubere beelden.

Onze ziel behoort tot een geheel, maar is zich daar niet bewust van.

Bewust worden we pas dank zij de talrijke inzichten die ons stap na stap dieper naar de waarheid brengen.

Inzichten ontstaan door ervaringen die ons moeite, verdriet, pijn of vreugde opbrachten. Emoties die we beleven.

Gevoelens die we ondergaan.

Alle gevoelens veruiterlijken zich door ons lichaam. Zonder lichaam voelen we niets.

Mocht het leven een muziekstuk zijn dan horen we de muziek dankzij de muzikant en dankzij zijn instrument.

Wij zijn zelf de muzikant en ons lichaam is ons instrument.

Zonder instrument kunnen we de prachtige melodie die het leven schrijft innerlijk wel horen en in stilte de noten lezen en volgen, maar we missen de schoonheid en de gevoeligheid van de persoonlijke interpretatie van de muzikant.

Subatomaire deeltje

Het subatomaire deeltje is kleiner dan een atoom. Wetenschappers zijn erdoor gefascineerd.

Elke subatomaire interactie bestaat uit de vernietiging van de oorspronkelijke deeltjes en het ontstaan van nieuwe subatomaire deeltjes.

Deze wereld van de allerkleinste gekende deeltjes is een voortdurende dans van vernietiging en schepping, van massa die verandert in energie en energie die verandert in massa.

Vormen laaien op en doven uit. Een nooit eindigende voortdurende nieuwe werkelijkheid creërend.

Goede morgen.

Goede morgen wat kan ik voor u doen?

Ik wil gelukkig zijn.

Ben je al gelukkig geweest?

Oh ja, maar dat is al lang geleden.

Weet je ongeveer hoe lang dat geleden is?

Sinds .... dien ben ik niet meer gelukkig geweest.

De volksspreuk “wie niets doet kan niets verkeerd doen” is in mijn ogen niet juist. Je kan beter een fout maken met iets te doen dan jezelf veilig te stellen door niets te doen.

Nalatigheid is een zeer groot tekort in onze samenleving.

Ons afkeren van de ellende van een ander is fout.
We zouden bezorgd moeten zijn voor de anderen en diegenen moeten helpen die het moeilijk hebben.
Er is een enorm tekort aan solidariteit en aan mondiale bezorgdheid en respect voor alle volkeren en de bescherming van de eenheid.