Verblindende leegte
Het is die verblindende leegte die mij vasthoudt en mij telkens opnieuw uitnodigt om niet te willen zien, maar mij neer te leggen, met gesloten ogen, in een waarheid die niets verbergt en tegelijk oneindig leeg lijkt.
Met een onverklaarbaar vertrouwen heeft mijn hart zich geopend en de ogen van mijn ziel doen ontwaken. Wat een geschenk dat ik mocht ontvangen, een geschenk waarmee ik werd geboren. Die liefde hield mij vast en bleef bij mij, ook in die lange periode waarin ik mij van haar afkeerde, alles zelf wilde doen en dacht dat ik niemand nodig had.
Levenskunst is de stilte binnengaan en de leegte durven betreden. Wie die stap zet, ontdekt gaandeweg dat leegte geen afwezigheid is, maar de bron waaruit Alles voortkomt.
En dat Alles leeft in jou. Daar ben je alles en tegelijk niets, daar ben je niemand anders dan wie je werkelijk bent. Zolang je leeft vanuit de ervaring van afgescheidenheid, blijft dat moeilijk te bevatten.
We hebben ons lichaam nodig om dit aan den lijve te ervaren en te voelen. Ons verstand helpt ons om ons daarvan bewust te worden, maar het kent ook zijn grenzen.
Pas wanneer we die grenzen durven erkennen, ontstaat de ruimte waarin geloof kan groeien. Is geloven niet de hoogste vorm van vertrouwen?
Het is een openheid voor het onzichtbare, het onhoorbare en het onvoelbare. Geen zekerheid die vastgehouden moet worden, maar een overgave aan wat zich niet laat grijpen.
Die overgave wordt mogelijk wanneer je de sprong waagt in de diepte van de leegte en tegelijk durft te zeggen: ik weet het niet. Dat is bevrijdender dan je vast te klampen aan het kleine beetje waarvan je denkt dat je het weet.
Want juist waar het weten eindigt, opent zich de ruimte waarin vertrouwen kan ontstaan.
Laat je verblinden door het licht van de liefde waarmee de leegte zichzelf heeft vervuld. Dan ontdek je dat leegte nooit leeg is geweest, maar de stille volheid waarin Alles altijd al aanwezig was.
