Je leeft maar één keer

“Geniet ervan je leeft maar een keer”, zegt het volksgezegde. En zonder er dieper over na te denken is dat nog waar ook.
Je leeft maar een keer omdat er maar één leven is. Je kan veel lichamen hebben, maar je hebt maar één leven.
Of het nu leven is op aarde of in de zee of in het heelal of in een andere kosmos... er is maar één leven. Of het nu over het heden of over het verleden gaat, het blijft datzelfde ene leven.

Het leven is onsterfelijk maar het oude wordt vervangen door het nieuwe zolang je de bron van je leven niet bereikt hebt. Je zal als in een diepe slaap van de ene droom in de andere overgaan tot je ontwaakt in de werkelijkheid. Ook in de natuur merken we dat sterven de overgang is naar een andere vorm is.

Hetzelfde gebeurt met onze gedachten.
Een oude gedachte blijft zo lang in de bodem van ons brein tot een nieuwe gedachte ze overneemt. De nieuwe gedachte groeide uit de oude gedachte en kon niet bestaan zonder de aaneenschakeling van inzichten.

De overgang van oud naar nieuw is meestal niet waarneembaar. Net zoals de verdamping van een plas water in het bos niet waarneembaar is. Het verdampte water drijft in wolken boven ons hoofd en valt er later terug als water uit. Ook in de gedaanteverandering van de dikkop naar de kikker is er geen moment sprake van de dood. Een erge misvatting om de metamorfose te beoordelen als de dood.

Waar zijn onze overledenen naar toe?
Ze hebben hun lichamelijke vorm verlaten en hun geestelijke vorm die we tijdens hun leven ook kenden, bewaard . Ze zijn opgenomen en vervoerd naar een plaats in het universum die voor de meesten onder ons niet waarneembaar is, maar die naar de intelligentie en de wijsheid van het geheel de beste plaats voor hen is om tot zichzelf te komen. En wie tot zichzelf komt zal ontwaken in de liefde. De Liefde die de drager is van al wat leeft.
De enige zin van dit leven is dit mogen ontdekken en terug thuis te komen waar we thuis zijn.