Drijvende herinneringen
Mijn herinneringen aan liefde drijven altijd boven.
Zoals papieren bootjes.
De echte, onvoorwaardelijke liefde die haast geen mens je kan geven en die je zomaar ontvangt van het leven.
Ik voelde ze als kind toen ik alleen en angstig in mijn bed lag.
Ik voelde haar op de bergtop, met de wereld onder mij.
En op een lentedag, toen vogels zongen en een roodborstje naast mij kwam zitten.
En diep in mij, toen ik niet meer wist hoe verder, en er toch een hand naar mij reikte.
Liefde is verbinding.
Het tegenovergestelde van afzondering.
Eenzaamheid ontstaat wanneer je die liefde niet meer voelt, in jezelf of rondom je.
Soms omdat je bang bent geworden.
Liefde zit niet in je hoofd.
Ze zit in je hart.
Je hart is de toegang tot je ziel.
En je ziel is liefde.
Verbonden met alles.
Zoek je hart.
Open wat gesloten is.
Laat het licht weer binnen.
Blijf niet vasthouden aan wat pijn deed.
Geef het leven opnieuw ruimte.
In stilte vindt je liefde terug.
Het leven is mooi.
Vol liefde.
