De trap

Vroeger dacht ik dat de hemel een plaats was, ver weg, voorbij de sterren, waar God woonde. Maar stilaan weet ik dat de hemel niet ver weg is, maar dichtbij, in wat zich tussen mensen afspeelt.

Als ik het eenvoudig houd, zoals een kind, dan zie ik het zo: de trap naar de hemel bestaat uit de mensen die ik ontmoet.

Elke mens is een trede. Niet omdat hij mij dichter bij God brengt door iets te doen, maar omdat hij mij uitnodigt om anders te kijken. Om niet te oordelen, maar te vergeven.

Jezus liet zien dat de weg naar God geen verre weg is. Het is de keuze om in de ander geen vijand te zien, maar een deel van mezelf. Wat ik hem geef, geef ik aan mezelf. Wat ik hem ontzeg, houd ik ook voor mezelf verborgen.

Soms zie ik hardheid of liefdeloosheid. Maar als ik die alleen maar veroordeel, blijf ik op dezelfde trede staan. Pas wanneer ik bereid ben om daar doorheen te kijken, en liefde te laten zijn, zet ik een stap naar de hemel.

De trap is dus heel eenvoudig. Hij is gemaakt van gewone ontmoetingen, kleine momenten, woorden en stiltes. In elk daarvan kan ik kiezen voor liefde.

Zo wordt elke mens die ik ontmoet geen hindernis, maar een kans. Geen last, maar een uitnodiging.

En misschien is dat alles: dat de weg naar de hemel niet omhoog gaat, maar langsheen de liefde voor de andere.