De schuilplaats

Dankzij de stilte heb je die leegte in jezelf gevonden, de schuilplaats waar de tijd geen vat op je heeft. De rustplaats waar angst niet kan binnendringen.

In het begin is het een klein plekje waar je maar net in past. Maar naarmate je ermee vertrouwd raakt en telkens opnieuw de weg ernaartoe vindt, wordt die schuilplaats steeds ruimer. Daar hoeft niets meer. De Geest nodigt je uit om er te rusten.

Blijf in die overgave en rust in de stille leegte, want daar ontmoeten wij elkaar telkens opnieuw.

Hier hoef je niet te vechten tegen je ego of tegen een wereld die je bedreigt. Hier mag je zwijgen, rusten en ademen. Hier ben je wakker in het bewustzijn. Je hoeft niets te bereiken. Je mag eenvoudig zijn.

Hier openbaart de liefde zich in haar volheid.

Misschien is dit de plaats waar je ziel zich het duidelijkst laat kennen, waar je niet langer samenvalt met je gedachten, je rollen of je lichaam, maar ervaart wie je ten diepste bent.

Het lichaam is op zichzelf geen belemmering. Toch zal de identificatie ermee de liefde begrenzen en je doen vergeten wat onbegrensd is. Ook het ego hoeft geen vijand te zijn. Het wil beschermen en vasthouden, maar het maakt zichzelf gemakkelijk groter dan het is. Zodra het zichzelf als middelpunt beschouwt, verliest het het zicht op de Bron waaruit het leeft.

Vergeleken met de ruimte van je ziel is het ego niet meer dan een stofje. Mocht je die ruimte ook maar één ogenblik aanschouwen, dan zou de greep van het ego vanzelf verzwakken.

Keer daarom telkens weer terug naar je schuilplaats, diep in je hart, waar de liefdevolle Geest je tegemoetkomt en je naar je diepste wezen leidt. Daar hoef je niets te forceren. Zodra jij het moeten en het willen loslaat, kan de Geest zijn werk in jou doen.